قرآن و امام حسین ع- قسمت ششم
قرآن شفای دردها
امیر المؤمنین در نهج البلاغه می فرماید: قرآن شفاست. فان فیه شِفَاء مِن أكبر الدار. سخترین بیماری ها را شفا میده، بیماری های جسمی، بیماری های روحی، فردی، اجتماعی، از جمله همون بیماری هایی که توی خونه پیش میاد. امیر المؤمین میفرماید: یک قصه خوشمزه، فرزندم حسین بیمار شد، مادرش فاطمه او را نزد پیامبر برد. عرض کرد یا رسول الله! دعا کن خداوند به پسرم شفا دهد، خوب وقتی ما مریض میشیم باید دکتر بریم، موسی بن عمران مریض شده بود ، از خدا طلب شفا کرد. خداوند فرمود موسی برو دکتر. دکتر چیکار میکند، دوا میده، خدا چی کار میکنه، شفا میده، من یک کتاب دارم به نام الادعيه و الادويه. دعاها، دواها. ما در تربیت بچه هامون باید این دو را در نظر بگیریم، قرآن شفا بخش است. مادر بچه اش را آورده پیش پیامبر که دعا کنه برای خوب شدنش، پیغمبر فرمود دخترم! خداوند متعال همان کسی است که این بچه را به تو بخشیده او قادر است که او را شفا دهد. در اینجا بود که جبرئیل نازل شد و این خبر را آورد که چهل مرتبه سوره حمد را بر ظرف آبی بخوان، و اون آب را بر حسین بپاش و پیامبر این کار را کرد و بچه شفا پیدا کرد. یک قصه شیرین دیگه چقدر دل انگیز هست صدای قرآن پدر و مادر برای بچه ها. تا پایان عمر توی خاطرات شون هست. امام صادق (ع) فرمود: پدرم برام نقل کرد. معلوم میشه که این از خاطرات شیرینی که پدر ها برای بچه هاشون نقل میکردند که علی بن ابی طالب (ع) در حالی که امام حسن و امام حسین خدمت شون بودند، سوره قدر را قرائت میکردند امام حسین عرض کرد: پدر جان ! چقدر شنیدن داره تلاوت سوره قدر با صوت شما. یعنی خود اسلام به ما که فرموده: قرآن را با صوت حسن بخوانید، قشنگ تلاوت کنید این کتاب را که خاطره انگیز باشه. ابا عبدالله عرضه داشت: پدر جان ! خواندن شما شنیدن سوره از دهان مبارک شما شیرینی خاصی دارد. امیر المؤمنین فرمودند: ای فرزند رسول خدا و ای فرزند من از این سوره خاطره ای دارم که تو از اون خبر نداری. وقتی این سوره نازل شد پیامبر فرمود: این سوره مربوط به توست. ای وصی من ای سرپرست أمت ای ستیزگر با دشمنان من، تا روزی که بر انگیخته شوم. این سوره پس از من در شان برادرت حسن و تو و فرزندان توست، قرآن و امام حسین یک پیوند ناگسستنی دارند.
