قرآن و امام حسین ع- قسمت دوازدهم

انقلاب همراه با استمداد از خدا

شب جمعه، سوم شعبان، یعنی همون روزی که به دنیا آمده نهضتش و هم تولدش همین سوم شعبان است. وارد مکه شدند در حالی این آیه قرآن را می خواندند: ولَمَّا تَوجَّه تِلْقَاء مَدْین. آیه مربوط به یک رهبر یک انقلاب بزرگ است. موسی بن عمران که وقتی وارد مدین شد، قَالَ عَسَی ربي أن يَهْدِيَنِي سَوَاء السَّبِيل. اميد دارم از پروردگارم که مرا به راه درست هدایت کند. ما وقتی دعاهای قرآن را نگاه میکنیم، بیشتر نگاه شخصی داریم. خدایا خونه میخوام، خدایا در فلان رشته قبول بشم، شغلم چی بشه، رهبران بزرگ دعا میکردند. الان مسئولان ما، وزراء ما ، رئيس جمهور ما کمتر شنیده می شود که به استناد قرآن، دعا کنند یعنی از خدا استمداد بطلبند. پروژه ای را میخواهند آغاز کنند یا می خواهند افتتاح بکنند به استناد آیات قرآن ما انسانها ضعیف هستیم فقر داریم، نیاز داریم. امام حسین در سرتا سر نهفتش با برنامه ریزی حرکت میکنه، با مشورت حرکت میکنه. ولی دست نیاز و چشم امیدش به حضرت پروردگار است. این آیه به ما میگه تحرک، جابجایی، هجرت و به کارگیری تاکتیک های متفاوت از لوازم یک انقلاب است.

یادمون نره حضرت امام خمینی در نجف بودند. از ترکیه به نجف صدام او را تحت فشار گذاشت. به کویت، کویت راه ندادند. سوریه، فرانسه. فرانسه هم وقتی حضرت امام را تحت فشار گذاشتند، فرمودند: تو کشتی مینشینم و کشور به کشور میرم حرفم رو میزنم. یک پیام دیگر این آیه این هست که اول حرکت کنیم و سپس دعا، بنشینیم تو خونه اشک بریزیم که خدایا! خودت نصرتت را،  نه، راه بیفت برو تو میدان، حالا از خدا کمک بخواه امام حسین (ع) چهار ماه در مکه بوده، مثل موسی بن عمران که هشت سال الی ده سال، در منطقه شعیب بود در اونجا مردم را دعوت کرد، نیرو آماده کرد و بعد به سمت مصر آمد. امام علیه السلام در این چهار ماه با شخصیت ها و جمعیت های مختلف صحبت کرد. حجت را بر مردم تمام کرد و به رهبران دینی و مدیران، اسلامی راه اداره کشور را که علی رغم پیچیدگی هایی که داره، یاد داد از کمک خدا غافل نباشیم.

دانلود فایل صوتی

قرآن و امام حسین ع- قسمت سیزدهم