پرسش و پاسخ های مهدوی ۱

(جلسه نهم درس آینده روشن)

غیبت امام زمان علیه السلام و فلسفه ی آن

(جلسه هفتم درس آینده روشن)

دانلود فایل صوتی

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیم‏
السَّلامُ عَلَي الْمَهْديِّ اَلّذي وَعَدَ اللهُ بِهِ الاُمَمَ

یکی از بحث های مهمِ مهدویت، غیبت امام زمان علیه السلام است. چرا امام زمان غایب است؟

و چگونه این غیبت صورت گرفته و چه فایده ای دارد؟ در برنامۀ امروز به این سه سؤال می خواهیم پاسخ دهیم.
اولاً این را عرض کنیم که غیبت امام زمان علیه السلام را پیغمبر فرموده است،

و در احادیث اهل بیت و امیرالمؤمنین و امام باقر و امام صادق سلام الله علیهم، به آن اشاره کرده اند.

شاید بعضی ندانند، اما صد سال قبل از تولد امام زمان علیه السلام درباره غیبت امام زمان علیه السلام کتاب نوشته شده است.

غیبت امام زمان یک مسئلۀ سُسْتی نیست؛ بلکه به طور محکم از دو لب مبارک پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به ما رسیده است؛

در صدها حدیث غیبت امام زمان علیه السلام – حتی اینکه امام مهدی غیبت کوتاه و غیبت بلند دارد – اشاره شده است.

تاریخچه غیبت امام زمان علیه السلام

نکته بعد این است که چه گونه این غیبت صورت‌ گرفته است؟

بزرگان ما می فرمایند غیبت امام مهدی علیه السلام سه مرحله داشته:

مرحلۀ اول «اختفاء»، مرحلۀ دوم «غیبت صغری»، و مرحلۀ سوم «غیبت کبری». خیلی مختصر عرض می کنم…؛

سال ۲۵۵ هجری امام زمان علیه السلام متولد شده – و ما در یک برنامه به صورت مستقل راجع به ولادت امام زمان علیه السلام مطالبی را گفتیم –

تا سال ۶۰، در این ۵ سال دوران «اختفاء» بود، یعنی این طفل را که ذخیرۀ الهی است مخفی نگه می داشتند، و در معرض نبوده است؛

افراد خاصی را امام عسکری علیه السلام اجازه می‌دادند که فرزند ایشان مهدی علیه السلام را ببینند.

بیشتر این پنج ساله هم در مدینه نگهداری می شده اند، در سامرا، در مکه،

در مدینه و بیشتر در مدینه تحت حفاظت خاندان اهل بیت علیهم السلام به فرمان خدا این طفل به ۵ سالگی رسید.

شهادت امام حسن عسکری علیه السلام در سال ۲۶۰ همان آغاز امامت امام زمان علیه السلام است.

غیبت صغری

از این سال تا سال ۳۲۹، یعنی ۶۹ سال، امام زمان علیه السلام غیبت صغری داشته اند، یعنی غیبت کوتاهی که حدود ۷۰ سال است.

در طی این ۶۹ سال، چهار نفر که شیعیان می‌دانستند این ها واسطۀ بین امام زمان علیه السلام و شیعیان هستند، چهار نائبِ واسطه بودند.

البته مسئله وکالت و نیابت از دورۀ امام جواد علیه السلام شروع شده بود؛ روزگاری که عباسیان در کمین بودند،

امامان را در جوانی بکشند، امامان ما هم سرزمین‌های اسلامی را به ۴ یا ۵ منطقه ناحیه تقسیم کرده بودند،

و برای هر منطقه، عالِمی را می گماشتند؛ خود آن منطقه زیر مجموعه داشت، محله‌ها، منطقه ها،

و نواحی که در آن ها تشیع توسط وکلا، توسط نواب، و توسط علماء نشر پیدا می‌کرد و به صورت متمرکز به امام معصوم می‌رسید.

این دفعه در زمان غیبت صغری امام زمان علیه السلام، چهار نفر بودند که به ترتیب وکلا و علما را رهبری و سازماندهی می‌کردند…؛

تا چه کار کنند؟ آن ها چند مأموریت داشتند، یکی اینکه پرسش ها و شبهه ها را پاسخ بگویند؛

دوم اینکه وجوهات نذورات و اموالی را که شیعیان می خواهند به امام معصوم خود بسپارند، به اینان می سپردند؛

و آن ها با اختیاراتی که داشتند هزینه می کردند. و کار سوم اینکه مقابل انحرافات و بدعت ها و کجی ها و منحرفان را می گرفتند.

طی این ۶۹ سال این چهار نفسش ر، «نواب» بودند. چقدر خوب است که ما آن ها را بشناسیم و اسامی آن ها را حفظ کنیم:

نواب اربعه

نفر اول «عثمان بن سعید عَمری» بوده است. ۱۱ ساله اش بوده که مثل پروانه دور امام جواد علیه السلام می چرخید…؛

یعنی از یاران چهار امام بوده است! از یاران امام نهم امام دهم امام یازدهم و امام دوازدهم علیهم السلام؛

امام عسکری علیه السلام او را تأیید کرده، امام هادی علیه السلام او را و پسرش را تأیید کرده

و امام زمان علیه السلام به او حکم داده، حکم نیابت و سفارت و ولایت.

پس از او پسرش «محمد بن عثمان بن سعید عَمری». پس نفر اول عثمان بن سعید عَمری بود

و نفر دوم محمد بن عثمان بن سعید عَمری.

او هم فردی بود که مورد اعتماد امام زمان علیه السلام به شیعیان معرفی شد.

امام زمان علیه السلام تسلیتی برای رحلت پدرش به او نوشت؛

از زحمات پدرش تقدیر و تشکر کرد و به او فرمود تو کارهای پدرت را – که سازماندهی سیستم وکالت باشد – ادامه بده،

و شیعیان هم مأمور هستند تا کارهای خود را با تو رد و بدل کنند.

نفر سوم «حسین بن روح نوبختی»، و نائب چهارم «علی بن محمد سَمُری» بودند.

هر نائبی که عمرش به پایان می‌رسید از طرف امام زمان علیه السلام

پیغامی برای او می آمد که به زودی تو از دنیا می روی، و نفر بعدی فلان شخص است.

از طرف امام زمان علیه السلام برای علی بن محمد سَمُری پیغامی آمد؛

این پیغام ها به صورت دست نوشته بود که اصطلاحاً می‌گوییم «توقیعات»؛

توقیعات یعنی نامه هایی که امام زمان علیه السلام به وکلای خود نوشته اند؛

که شیخ صدوق گردآوری کرده و فرموده آن ها ۴۸ نامه است.

ادامه

در یکی از این نامه ها برای علی بن محمد سمری – یعنی نائب چهارم – در سال ۳۲۸ چند روز مانده به سال ۳۲۹، نوشت که:

«شش روز دیگر از دنیا خواهی رفت. پس از تو غیبت کبری آغاز می شود،

من دیگر نائب خاصی ندارم و یک فصل جدیدی در جریان تشیع آغاز خواهد شد».

این هم برهۀ دوم بود…

طفولیت و امامت

برهۀ دوم «غیبت صغری» است؛ در دورۀ غیبت صغری، یک مشکل بزرگی که شیعیان با آن درگیر بودند،

و دشمنان و مخالفین هم به آن دامن می زدند،

این بود که مگر ممکن است یک بچه پنج ساله رهبر جهان اسلام بشود؟!

یک بچه ۵ ساله از سیاست چه می داند؟!

از مدیریت چه می داند؟! از دانش و تجربه چه دارد؟!

ائمۀ ما قبل از تولد امام زمان علیه السلام،

امامانی مثل حضرت رضا علیه السلام وقتی این سوال را از آن ها می پرسیدند،

می فرمودند به قرآن مراجعه کنید…!

قرآن درباره یحیی پیغمبر می فرماید «در سن کودکی ما به او نبوت دادیم»؛

یا در مورد عیسی بن مریم

– که هر دو پیامبر حضرت یحیی و حضرت عیسی آیاتش در سوره مبارکه مریم و آل عمران آمده است –

مردم از حضرت مریم پرسیدند «این بچه از کجا آمده؟! تو که شوهر نداری، پدرت هم مرد خوبی بود،

مادرت پاکدامن بود!» مریم عذراء هم مانده بود که چه کند! خداوند به او الهام کرد که به گهواره اشاره کن!

آنگاه به گهواره اشاره کرد…

، مردم گفتند:« كَيْفَ نُكَلِّمُ مَنْ كانَ فِي الْمَهْدِ صَبِيًّا » چطور ما با یک صبیّ، و با یک بچه در گهواره حرف بزنیم؟

خود طفل به زبان آمد، « قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ»، گفت من عبدالله هستم، بنده خدا هستم،

« آتَانِيَ الْكِتَابَ» به من کتاب داده، « وَجَعَلَنِي نَبِيًّا» و خداوند مرا پیامبر قرار داده «وَ أَوْصَانِي بِالصَّلَاةِ وَالزَّكَاةِ مَا دُمْتُ حَيًّا»

و توصیه هایی که تا پایان نبوتش می خواست به مردم بفرماید از همان آغاز به من فرمود.

سلیمان نبی، سومین پیغمبری است که در کودکی به پیغمبری رسیده؛

یک شخصی از امام جواد علیه السلام پرسید:

« چطور ممکن است یک بچه شش هفت ساله امام باشد؟»

امام جواد علیه السلام مشتی شن را برداشت و از او پرسید:

« به نظر تو خداوند قدرت آن را دارد که به این شن ها علومی بیاموزد؟»

او یک فکری کرد و گفت:« بله؛ خداست دیگر»

فرمود:« خوب حالا به من آموخته، تو باور نمیکنی؟»

مشکلی که در دورۀ غیبت صغری بین شیعیان بود و مخالفین هم دامن می زدند این بود

که چطور ممکن است یک بچۀ ۵ ساله رهبری جهان اسلام را به عهده داشته باشد؟!

پاسخش این بود که به تاریخ گذشته مراجعه کنید، به تاریخ سلیمان نبی،

به تاریخ یحیی پیغمبر، به تاریخ عیسی بن مریم، اگر خدا اراده کند

پسری ۵ ساله هم می تواند رهبری جهان اسلام را بر عهده گیرد،

نمونه اش همان نامه هایی است که امام زمان علیه السلام در طی این ۶۹ سال برای نوابشان می نوشتند.

چرا غیبت ؟

مرحلۀ سوم، غیبت کبری است که یک دورۀ امتحانی سخت و دشواری است و ما الان در این دوره قرار داریم.

حال، در دورۀ غیبت کبری، وظیفه شیعه چیست؟ امام علیه السلام پاسخ این سوال را با توقیع شریف خود داده اند،

فرمودند:« وَ أَمَّا الْحَوَادِثُ‌ الْوَاقِعَةُ فَارْجِعُوا فِيهَا إِلَى رُوَاةِ حَدِيثِنَا فَإِنَّهُمْ حُجَّتِي عَلَيْكُمْ وَ أَنَا حُجَّةُ اللَّهِ عَلَيْهِمْ».

در دورۀ غیبت کبری شیعیان وظیفۀ شان این است که به فقها، به راویان حدیث، به مراجع تقلید، به ولی فقیه مراجعه کنند.

ان شاءالله در آینده در موضوع ولایت فقیه، مرجعیت و تقلید که شیعه در طی این هزار و چند صد ساله با این سیستم جلو آمده است،

مطالبی را ارائه خواهیم کرد. اما به این سوال هنوز جواب ندادیم که:« چرا غیبت؟!» این سوال،

از ائمه پرسیده شده که غیبت امام زمان علیه السلام چه فلسفه ای دارد؟ گاهی اینطور جواب داده اند:

« این غیبت سرّی از اسرار خداوند متعال است و پس از ظهور امام علیه السلام آشکار خواهد شد،

گاهی مثل امیرالمؤمنین علیه السلام اینطور فرمود:«غیبت امام زمان، برای غربال کردن انسان های صالح از ناصالح است.»

در زمان غیبت که یک آزمون سختی است، باید معلوم شود چه کسانی عقیده دارند؟ زمانی که پیامبر و امام وجود دارد، و ظاهر است،

این مطلب یک وجهی دارد، اما زمانی که امام غایب است، ایمان ها روشن می شود.

گاهی هم همچون امام صادق علیه السلام بدین شکل پاسخ داده اند که غیبت امام مهدی علیه السلام، آزمایش الهی است؛

مثل آزمایش بنی اسرائیل

که موسی بن عمران چهل شبانه روز از آنها غایب شد،

امتحان سختی دادند و از این آزمون الهی موفق و سربلند بیرون نیامدند! و رفتند دنبال گوساله پرستی!!!

یک جواب دیگری که در حدیث آمده این است که امام زمان علیه السلام غایب است چون ترس آن می رود که کشته شوند؛

این را حاج آقای قرائتی استاد عزیز بنده این طور توضیح می‌دهد:« شهرداری برای رفاه شهروندان در خیابان ها،

در کوچه ها چراغ نصب می کند تا راه را بپیمایند، پایشان به سنگ نخورد، و در جوی آب نیفتند؛

اما بچه های شیطون این چراغی را که شهرداری نصب کرده است را، می زنند و می شکنند؛

شهرداری مطلع می شود و مجدداً یک چراغ دومی می گذارد، آن را نیز می زنند و می شکنند؛

یک چراغ سومی می‌گذارد و بار دیگر می‌زنند و می شکنند، تا ۱۱ چراغ را؛

این دفعه شهرداری می گوید خاک بر سر این ها، این ها لیاقت چراغ ندارند،

آن قدر باید در تاریکی زندگی کنند تا خودشان بیایند التماس کنند که ما چراغ می‌خواهیم.»

خداوند از روی مهر خود پس از پیامبر صلی الله علیه و آله یک چراغی را نصب کرد به نام علی بن ابیطالب سلام الله علیه،

که از همه داناتر، از همه صبورتر، از همه خدوم تر، از همه مهربان تر، از همه شجاع تر، و از همه خوش سابقه تر بود،

اما علی بن ابیطالب سلام الله علیه را زدند شکستند، در مسجد او را کشتند! خداوند از روی مهرش چراغ دومی نصب کرد،

حسن بن علی سلام الله علیه ؛ ناجوان مردانه این چراغ را هم شکستند؛ یک چراغ سومی خدا نصب کرد،

حسین بن علی سلام الله علیه؛ به طرز فجیعی او و عزیزانش را در کربلا کشتند؛

و چراغ چهارم و چراغ پنجم و چراغ ششم و…

یازده چراغ را شکستند…، خداوند هم فرمود حال که شما لیاقت ندارید،

من اصلاً این چراغ از شما می گیرم، نه به طور کامل، بلکه فقط ظاهر چراغ را از شما می گیرم؛ تا چه وقت؟!

تا زمانی که لیاقت خودتان را نشان دهید، بیایید التماس کنید که پروردگارا برسان ولیّ خودت را! برسان راهنما را!

این هم یکی از فلسفه هایی است که در حدیث بیان شده است.

آخرین جمله ای را که می خواهم راجع به فلسفۀ غیبت عرض کنم،

این است که خود امام زمان علیه السلام فرموده است:

پیشوایان قبل از من، بیعت خلفای زمان به گردنشان بوده مثل امام باقر مثل امام صادق و مثل موسی بن جعفر سلام الله علیهم؛

در یک شرایط اجباری و اکراهی بیعت عباسیان و امویان به گردنشان بوده است؛

اما من وقتی می آیم که بیعت هیچ ستمگری و جباری به گردن من نیست.

این ها دلایلی است که برای غیبت شمرده شده است.

فایده غیبت

و اما این سوال که «غیبت چه فایده‌ای دارد؟» امامی که غایب است به چه درد من می‌خورد؟

خود آقا امام زمان و پدر بزرگوارشان امام حسن عسکری علیهما السلام پاسخ این سوال را داده اند

-بیشتر مردم هم جواب آن را می دانند- فرمودند:« حکایت امام غایب نسبت به مردم، حکایت خورشید پشت ابر است»؛

درست است که خورشیدِ پشت ابر پیدا نیست، اما همچنان گرما می دهد، نور می دهد،

و درختان با گرمای آن رشد می کنند و میوه می دهند. خورشید پسِ ابر، با تاریکی خیلی فرق می کند؛

امام زمان علیه السلام بین ما نیست اما ایشان به ما توجه دارد و از مشکلات ما آگاه است،

به ما نظر دارد، برایمان دعا می کند، و راه را به ما نشان می دهد.

ما در آینده خواهیم گفت که امام، نامه‌ای را به شیخ مفید نوشت و توجه خود را به شیخ مفید رساند،

تا همه بدانند که امام زمان علیه السلام ما را فراموش نکرده است.

غیبت امام زمان علیه السلام فلسفه ای دارد و فایده‌ای دارد و کیفیتی که در این برنامه،

خیلی خلاصه به این سه سوال پاسخ دادیم…
خدانگهدار شما

جلسه هشتم

ولادت امام زمان (عج)

(جلسه چهارم درس آینده روشن)

دانلود فایل صوتی

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیم‏

السَّلامُ عَلَي الْمَهْديِّ اَلّذي وَعَدَ اللهُ بِهِ الاُمَمَ

یکی از موضوعات بسیار مهم درباره امام زمان علیه السلام «ولادت امام زمان علیه السلام» است که در این هزار و چند صد ساله زیاد مورد بحث قرار گرفته است. یکی از حربه های مخالفین هم همین است. شیعیان از آغاز تا امروز همه معتقد بودند که امام زمان علیه السلام به دنیا آمده است. اهل سنت همۀ فرقه های آن ها این را قبول دارند که پیامبر فرموده «در آخرالزمان مهدی و منجی ظهور خواهد کرد»؛ اما بعضی از اهل سنت عقیده دارند که «مهدی به دنیا آمده و فرزند امام حسن عسکری علیه السلام است»؛ بعضی ها هم می‌گویند «به دنیا نیامده، و در آخرالزمان به دنیا خواهد آمد». ما در این برنامه به اندازۀ زمانی که داریم و به اندازۀ سوادی که داریم می خواهیم به این موضوع بپردازیم، زیرا که موضوع مهمی است.

احادیث ولادت امام مهدی عجل الله تعالی فرجه

ما از کجا می گوییم که امام زمان علیه السلام به دنیا آمده است؟ احادیث پر تعداد! پر تعداد! پر تعداد! از پیامبر، امیرالمؤمنین، فاطمه زهرا، و امام حسن تا امام حسن عسکری علیهم السلام داریم که «مهدی از ماست». بعضی از آن احادیث را دوست دارم در این برنامه بیان کنم و از شما می خواهم که برای دیگران ارسال کنید!

اول از پیغمبر شروع می کنیم؛ رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم در احادیث زیادی می فرمود: «المهدیُّ مِنْ وُلْدِی» مهدی از فرزندان من است، یا «رجلٌ مِنْ وُلْدی» مردی از فرزندان من است، یا «رجلً مِنْ اهل بیتی» مردی از اهل بیت من خواهد آمد. پس مهدی از فرزندان پیغمبر است.

حدیث دوم از فاطمه زهرا سلام الله علیها، یک حدیث طولانی است من قسمت هایی از آن را انتخاب کردم؛ فاطمه زهرا سلام الله علیها می‌فرمایند: پدرم پیغمبر به همسرم علی بن ابی طالب فرمود:« یا علی انت الإمام و خلیفة بعدی» بعد از من امام و خلیفه تو هستی، تو شایسته ترین هستی، «فإذا مضیتَ» تو که از دنیا رفتی، «فابنک الحسن» امام پس از تو و خلیفۀ پس از تو پسرت حسن است، «فإذا مضی الحسن فالحسین» حسن که به شهادت رسید و از دنیا رفت، برادرش حسین، «فإذا مضی الحسین ابنه علی» حسین که از دنیا رفت فرزندش علی بن حسین؛ و یکی یکی پیغمبر اسامی ائمه را بردند و در پایان به امام عسکری علیه السلام رسیدند و فرمودند: «فإذا مضت الحسن فإبنه المحمد» امام حسن عسکری علیه السلام که از دنیا رفت، امام و خلیفۀ مسلمان ها پس از او «محمد» یعنی «حجة بن الحسن المهدی» است. از این طیف احادیث ما کم نداریم، که پیغمبر در آن آدرس داده است.

دوازده مهدی!

امام حسین علیه السلام فرمود:« منّا اثنی عشر مهدیً» ما ۱۲ مهدی داریم، «اولهم امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب» اولین از آن ۱۲ نفر «امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب» است، «و آخِرُهُم التَّاسِعُ مِنْ وُلْدِی» نفر دوازدهم، نهمین فرزند از نسل من است. پس ما تا حالا گفتیم مهدی فرزند پیغمبر است، و مهدی فرزند علی بن ابی طالب است، و حال این حدیث می‌فرماید مهدی فرزند حسین بن علی است. اسماعیل حِمْیَرِی می‌گوید یک عقیده‌ای در جامعه پیدا شده بود که «محمد بن حنفیه» همان غایب است و او «مهدی» است؛ من هم خیلی پریشان بودم، به همبن خاطر خدمت امام صادق علیه السلام رسیدم و التماس کردم که ای فرزند رسول خدا من را از این گمراهی بِرَهان و مرا نجاتم بده از هلاکت! امام صادق علیه السلام به من فرمود به زودی ششمین فرزند از فرزندان من، «و هو ثانی عشر من الأئمة الهداة » که او دوازدهمین امام از امامان هدایت گر است بعد از رسول الله، که اول آنها امیرالمؤمنین و آخر آنها بقیه الله فی الارض و صاحب الزمان است. پس امامان ما یکی یکی با جزئیات توصیف کرده اند حضرت مهدی علیه السلام را.

ابیاتی که روح القدس بر زبان شاعر جاری کرد

این قصه هم خیلی قصۀ شیرینی است، «دعبل خزاعی» آن شاعر انقلابی که قصیده ای برای اهل بیت سروده بود خدمت آقا علی بن موسی الرضا علیه السلام رسید، قصیده اش را خواند، امام رضا علیه السلام گریست و فرمود: «روح القدس این دو بیت آخر را به زبان تو جاری کرده است». این دو بیت آخر چیست؟ قصیده اینگونه شروع می شود :« مـدارس آیــــات خــــلت مــــن تلاوة » یعنی مدرسه های قرآن وجود دارد، اما معلم ها نیستند؛ معلم ها چه کسانی هستند؟ یعنی اهل بیت پیغمبر! که از آنها خالی است. دو بیت آخر که امام رضا را گریانده چیست؟ این اشعار است که « خــــروج إمــــام لا محـــالة خارج » قیام امامی که حتماً و حتماً قیام خواهد کرد، « یقــــوم عــــلى اسم الله والبرکات » با اسم خدا قیام می کند، و با الطاف الهی وارد صحنه می شود، « یمیــــز فــــینا کــــل حـــــق وباطل » حق و باطل را از هم جدا می کند، « ویجـــــزی على النعماء والنقمات » پاداش می‌دهد خوبی ها و نیکوکاران را، و کیفر می دهد بدی ها و بدکاران را. امام رضا علیه السلام به این شاعر انقلابی فرمود: ای دعبل «فهل تدری من هذه الامام» این امامی را که الان در شعرهای خود آوردی آیا می دانی کیست؟ «و متی یقوم» و چه زمانی قیام می کند؟ «فقلت لا یا مولای» من گفتم خیر، من فقط از شما شنیدم که چنین کسی خواهد آمد، «سمعتُ» من شنیده‌ام «بخروج امام منکم» امامی از شما اهل بیت قیام خواهد کرد، «یُطَهِّرُ الارضَ مِنَ الفسادِ و یَمْلأُها عدلاً» زمین را از فساد پاک می کند و از عدل پر می کند؛ من همین را شنیده ام، «فقال» امام رضا علیه السلام فرمود: «یا دعبل، الأمام بعدی محمد ابنی» امام پس از من جواد است، محمد بن علی، امام جواد علیه السلام؛ «و بعد محمد ابنه علی» بعد از محمد بن علی، فرزند او علی بن محمد، امام علی نقی، «و بعد علی ابنه الحسن» بعد از امام هادی علیه السلام فرزندش حسن، «و بعد الحسن ابنه الحجة». این ها احادیث شیعه است! شیعه چند صد از این احادیث دارد که از پیامبر تا امام عسکری علیه السلام، آدرس این منجی را داده‌اند؛ «القائم المنتظَر» حجتی که قیام کننده است و همه چشم به راه او هستند.

مرگ جاهلی

یک سند دیگر این جا عرض کنم و هدیه کنم به شما عاشقان امام زمان علیه السلام: «محمد بن عثمان عَمْری» – یکی از نواب چهارگانه ای است که در برنامه‌های آینده توصیف خواهیم کرد – از امام حسن عسکری علیه السلام نقل می کند که :«إن الارض لا تخلوا من حجة الله علی خلقه» زمین هیچگاه از حجت خدا خالی نمی شود، « و من مات و لم یعرف امام زمانه مات میتة جاهلیة» هر کس بمیرد و امام زمان خود را نشناسد به جاهلیت مرده است، «فقال» بعد فرمود، «انَّ هذا حقٌّ کما أنَّ النَّهارَ حقٌّ» به روشنی روز این مطلب روشن است، «فقیل یابن رسول الله» گفته شد به امام حسن عسکری علیه السلام ای پسر پیغمبر «فمن الحجة و الامام بعدک» بعد از شما چه کسی امام و حجت است؟

چون از زمان امام رضا علیه السلام به بعد، خلفای عباسی در کمین بودند که فرزندان ائمه را بکشند تا پیشگویی های پیغمبر درست از آب در نیاید؛ لذا امام نهم، امام دهم و امام یازدهم سنین خیلی کم داشتند، ۲۵ ساله، ۲۸ ساله و ۴۲ ساله؛ و خیلی زود کشته شدند؛ چون اصلاً دوست نداشتند که آن ها بچه دار شوند؛ بچه هایشان را هم تحت نظر می‌گرفتند؛ لذا امام حسن عسکری علیه السلام که صاحب فرزند می‌شود، قاعدتاً باید به دور از چشم خلفا باشد. پرسیدند: «خوب ای پسر پیغمبر، امام و حجت بعد از شما کیست؟ «فقال ابنی محمد» فرزندم محمد «هو الامام و الحجة بعدی» امام و حجت پس از من اوست، «فمن مات و لم یعرفه مات میتة جاهلیة» هر کس بمیرد و او را نشناسد بر جاهلیت مرده است. از این سری احادیث، زیاد داریم؛ جوان های شیعه باید این احادیث را حفظ و منتشر کنند.

قصه ولادت امام زمان عجل الله تعالی فرجه

از اینجا تا پایان برنامه می خواهم یک قصه ای را تعریف کنم…؛ این قصه را باید ما به بچه های خود بیاموزیم، که آنها حفظ کنند، و برای دیگران نقل کنند. حکیمه خاتون دختر امام جواد علیه السلام می گوید روز چهاردهم شعبان سال ۲۵۵، امام عسکری علیه السلام مرا جهت افطار به خانه خود دعوت کرد، من هم به خانه امام حسن آمدم و نماز خواندیم و افطار کردیم، خواستم به خانه برگردم که امام فرمود «عمه جان امشب در منزل ما بمان، زیرا خداوند می‌خواهد فرزندی به ما بدهد که به واسطه او حیات جدیدی به جهانیان داده خواهد شد، علم و ایمان و هدایتش همه جهان را فرا خواهد گرفت، بعد از آنکه ضلالت و گمراهی در دنیا شایع شد» حکیمه پرسید «این فرزند از چه کسی به دنیا می آید؟» امام فرمود «از نرجس خاتون»، گفت «نرجس خاتون که علامتی ندارد از بارداری» فرمودند که مهدی ما شباهت‌هایی با پیامبران دارند؛ شباهت او با موسی بن عمران پنهان بودن بارداری مادر موسی است، زیرا مادر موسی هم باردار بود اما کسی نمی دانست؛ حکیمه می گوید نزد نرجس خاتون نشستم گویا یک درد کمی احساس می کرد؛ سوال کردم که وضع شما دیشب چگونه بود؟ پاسخ داد شما از خانواده اهل بیت هستید، برای چه این سوال را می پرسید؟ جواب داد «يا بنيّة» عزیزم، دخترم! « أنَّ الله تعالى سيهب لك في ليلتك هذه » خداوند امشب هدیه ای می خواهد به تو بدهد، «غلاماً» پسری، «سیداً» سروری، «فی الدنیا و الاخرة». حکیمه می گوید: آنگاه به جایگاه استراحت رفتم و نیمه شب برخاستم و نماز شب خواندم و نرجس خاتون هم بلند شد و او هم نماز شب خواند؛ قبل از این که درد به سراغ او بیاید، من شک کرده بودم به سخن امام حسن علیه السلام، ناگهان دیدم همین که شک کردم صدای امام حسن آمد فرمود :« لا تعجلی یا عمة» عجله نکن! ای عمه، « فهاك الامر قد قرب » تولد این نوزاد نزدیک است؛ حکیمه می گوید من سوره های یاسین و سجده را تلاوت کردم، که درد زایمان به سراغ نرجس خاتون آمد؛ بعد پرسیدم احساس درد می کنید؟ پاسخ داد بله! پارچه روی او انداخت و فاصله ای نشد که هاله ای از نور اطراف نرجس خاتون را گرفت و پس از چند لحظه حجت خدا به دنیا آمد.

این گزارشی است مستند؛ بلکه یکی از گزارشاتی است که از تولد امام زمان علیه السلام به دست ما رسیده است.

شکست خوردن توطئه دشمنان

البته امام حسن عسکری علیه السلام این نوزاد را از چشم دشمنان پنهان می‌کرد. بعد از چند روز حکیمه می‌گوید: برای تهنیت خدمت امام حسن علیه السلام رسیدم و طفل را روی دست مادر دیدم که این آیه را می خواند « وَ نُریدُ اَن نَمُنَّ عَلَی الَّذینَ استُضعِفوا فِی الاَرضِ وَ نَجعَلَهُم اَئِمَّةً وَ نَجعَلَهُمُ الوارِثین » (سوره قصص آیه ۵ ). طبق حدیث دیگری این آیه را خوانده است: « جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا » حق آمد و باطل نابود شد، حقیقت این است که باطل نابود شدنی است.

امام حسن علیه السلام هنگام ولادت فرزندش امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف فرمود:«زعمت الظلمة انهم یقتلوننی» جباران ستمگران خیال می کردند که من را می کشند «لیقطعوا هذا النسل» تا این نسل قطع شود که پیغمبر فرمود امامت این گونه ادامه پیدا می کند، اما آرزوی آن ها را به گور بردند، و نتوانستند به آرزوی خود برسند، خدا اراده کرده بود همان گونه که اراده کرد موسی بن عمران، گفتند شاید صدهزار بنی اسرائیلی کشته شده است تا موسی بین آنها باشد! ولی به اراده خداوند موسی بن عمران به دنیا آمد؛ گهواره اش آب دریا بود و به کاخ فرعون وارد شد و در کنار فرعون تا سن جوانی تا به مأموریت خود برسد.

عقیقه

از زمان رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم یکی از سنت ها این بوده که پیغمبر فرمود «برای بچه‌های خود «عقیقه» کنید برای سلامت بچه‌ها، برای محفاظت بچه‌ها، برای جسم آن ها، برای جان آن ها، برای روح آن ها، برای فکر آن ها، برای آینده آن ها عقیقه خیلی سفارش شده است. آن وقت امام حسن عسکری علیه السلام، چندین گوسفند را به عنوان عقیقه به محله‌های مختلف بین فقرا فرستاد؛ فرمود چون این فرزند با همۀ بچه‌ها فرق می کند، او کاری جهانی می خواهد انجام بدهد، پس عقیقه ی او هم عقیقه ی ویژه‌ای باید باشد.

برخی نام های حضرت

نام هایی برای این مولود گذاشته اند که خود، یک بحث جداگانه می طلبد؛ دو سه کلمه عرض می کنم: نام اول نام پیغمبر است؛ در احادیث متعددی پیغمبر فرمود نام او، نام من است «محمد» صلی الله علیه و آله و سلم. از نام هایی که زیاد در احادیث آمده است «مهدی»، هدایت شده هدایت کننده؛ حجة الله، صاحب الامر، صاحب الزمان، و بقیة الله؛ این ها بعضی اسامی امام زمان علیه السلام است که در احادیث، از زبان پیامبر و ائمه به ما رسیده است. خیلی دوست داشتم سرگذشت مادر امام زمان علیه السلام را هم که نوۀ قیصر روم بوده و از دودمان «شمعون» که یکی از یاران درجه یک عیسی بن مریم بوده است، و ماجرای بسیار شیرین و اعجاز آمیزی دارد آن را هم تعریف می کردم که فرصت نشد. حتما در کتاب ها بخوانید خیلی قصه شیرینی است.

از خداوند می‌خواهیم که همه ما را مورد عنایت امام زمان قرار دهد و ما را جزء کسانی که امام زمانِ خود را می‌شناسند قرار دهد؛ ان شاءالله…

خدانگهدار شما…جلسه پنجم

دانلود فایل صوتی

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیم‏

السلام علی المهدی الذی وعد الله به الامم

سلام بر هدایت گر بشریت در پایان تاریخ…

کلمه ای در قرآن است که همه ی ما شنیده ایم، کلمه ی «امام» یعنی «پیشوا»؛ قاعدتاً پیشوا پیرو نیز دارد. کلمه ی امام در قرآن، هم برای پیشوای خوب و صالح، و هم برای پیشوای بد به کار رفته است؛ تعبیر قرآن این است:«امامِ نار»، «امامِ نور»، یعنی پیشوایی که پیروان خود را به جهنم می برد، و پیشوایی که پیروان خود را به روشنایی می برد. فِرَق اسلامی درباره ی امامت چند گونه فکر می کنند؛ خوب است که ما در مقدمه ی بحث امام زمان علیه السلام با آن ها آشنا شویم.

شئون پیامبر اسلام

ما وقتی می گوییم «امامت»، چه منظوری داریم؟ و اهل سنت وقتی می گویند «امامت» چه منظوری دارند؟ پیامبر عظیم الشأن اسلام شئونی داشته است؛ یک شأن او این بوده که وحی الهی را دریافت می کرده و با امانت داری ابلاغ می کرده است. شأن بعدی او این بوده که وحی الهی را تفسیر می کرده، و توضیح می داده است. شأن دیگری که پیغمبر داشته است، «قضاوت» است، یعنی بین مردمان که اختلاف پیش می آمده، او حل و فصل و داوری می کرده است. شأن دیگر پیامبر ما حکومت کردن، و جهاد کردن است. این ها شئون پیامبر بوده است.

شأن اول یعنی دریافت وحی و ابلاغ وحی، همانگونه که خداوند فرموده بود انجام می گرفته است؛ اما قضاوت، آن گونه که خود او می دانسته است، بر اساس شواهد و قرائن انجام می شده است، و دیگر در قضاوت جبرئیل نمی آمده و بگوید که به نفع «الف» یا به نفع «ب» قضاوت کن؛ بر اساس فرمولی که در قضاوت وجود داره و در اسلام هم توضیح داده شده است یا در حکومت داری برای یک جایی، فرماندار، شهردار، حاکم، و یا فرمانده نظامی نصب می کرده است و این ها به دستور جبرئیل نبوده، و بر اساس فهم خود این کارها را می کرده است. پیامبر عظیم الشأن اسلام بر اساس سنت خدا از میان ما رفت؛ علی بن ابی طالب پس از پیامبر، در حالی که وحی قطع شده است و دریافت و ابلاغ وحی وجود  ندارد، اما تفسیر و توضیح وحی همچنان نیاز است؛ زیرا مسائل جدیدی پیش می آید، پرسش های تازه ای برای بشر نو به نو پیش می آید، که معصوم باید به آن جواب دهد. حکومت لازم است، پس حاکمی لازم دارد.

معنای امامت

معنای اول: رهبری سیاسی

امامت به قول شهید مطهری، به سه معنا است: معنای اول رهبری سیاسی است؛ هر جامعه ای رهبر لازم دارد، و بدون رهبر، آن جامعه متلاشی می شود؛ همه ی جوامع بشری این را قبول دارند که ما رهبر لازم داریم؛ سنّی و شیعه قبول دارند؛ و مسیحی و یهودی قبول دارد. در امامت به معنای رهبری سیاسی، شیعه و سنی اتفاق نظر دارند، اما اختلافی که وجود دارد این است که آیا پیامبر، برای پس از خود، رهبر یا رهبرانی را اسم برده است؟ و آیا تعیین کرده است؟ عقیده شیعه این است که در غدیر خم، پیامبر عزیز اسلام، دوازده نفر که اول آن ها امام علی علیه السلام و نفر دوازدهم که امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف است را معرفی کرد؛ و در حضور بیش از صد هزار نفر آن را اعلام کرد. اهل سنت این را انکار می کنند، و می گویند: جامعه رهبر لازم دارد، اما پیامبر این کار را به خود مردم واگذار کرد، تا با مشورت، و با انتخابات، به شکلی که خود آن ها می پسندند حاکم را تعیین کنند. پس امامت به معنی رهبری سیاسی را شیعه و سنی، هر دو قبول دارند، و اختلاف آن ها بر سر این است که پیامبر رهبرانی را برای پس از خود معرفی کرده است یا خیر!

معنای دوم: رهبری دینی و مرجعیت علمی

این امامت به معنای اول بود؛ امامت به معنای دوم، مرجعیت دینی و مرجعیت علمی است؛ یعنی به عنوان مثال اگر بخواهیم بدانیم آیه ی قرآن در حالی که پنجاه سال از پیغمبر گذشته معنایش چیست؟ با حوادثی که رخ داده، و با پرسش هایی که پیش آمده…؛ شیعه معتقد هست امام به این معنا است. این معنا را هیچ سنّی مذهبی قبول ندارد؛ نه اینکه قبول داشته باشد و بگوید مصداق آن یک نفر دیگر است، خیر! هیچ کدام از فِرَق اهل سنت این مطلب را قبول ندارند؛ می گویند پس از پیامبر خلفا آمدند، علما آمدند، فقها آمدند، و این ها هم معصوم نبودند؛ و چه بسا خود خلیفه هم اشتباه می کرد! خود اهل سنت در کتاب های خود در صحیح بخاری، صحیح مسلم، و کتاب های دیگر، می گویند که ابوبکر بارها اشتباه کرد؛ خود او هم اعلام می کرد که «اشتباه کردم!». عمر هفتاد بار گفته است که «اگر علی نبود من هلاک می شدم»، یعنی نمی دانستم چه تصمیمی بگیرم و این را عیب نمی دانند. زیرا لزومی نمی بینند که بعد از پیامبر معصومی وجود داشته باشد که به دور از خطا، کتاب خدا را تبیین کند، توضیح دهد، و نظر اسلام و یک نظر ناب را بیان کند. ولی شیعه به چنین امامتی قائل است! امامت به معنی مرجعیت علمی و دینی، که بیان کند دیدگاه اسلام و نظریه ی اسلام چیست؟

یازده امام ظاهر بودند؛ اما نفر دوازدهم را خداوند از روی حکمت خود، در پس پرده غیبت برده است؛ و از آن به بعد امام دوازدهم علیه السلام نظارت دارد بر کار فقها، بر کار محدثان، و بر کار عالمان.

پس امامت به معنای اول یعنی رهبری سیاسی اجتماعی، اداره ی جامعه، و فرماندهی جنگ؛ امامت به معنای دوم به معنای مرجعیت دینی، و تفسیر آیات خدا است؛ ما الان کتاب هایی داریم – شاید نزدیک بیست جلد –  تفاسیری است که ائمه اطهار درباره ی آیات قرآن تبیین کردند، توضیح دادند و الان هم بعضی دانشگاه های علوم قرآن این کار را دارند به طور مشروح و مبسوط انجام می دهند. می گویند خیلی بیش از این اندازه که الان در معرض دید قرار گرفته است، ما حدیث داریم که در تفسیر آیات قرآن وارد شده است…

معنای سوم: رهبری معنوی

امامت یک معنای سومی هم دارد و آن به معنای «رهبری معنوی» است؛ که این را هم هیچ فرقه ای از اهل سنت قبول ندارد، و شیعه فقط آن را قبول دارد. اما این یعنی چه؟ به این معنا که امام روح بزرگی دارد که اِشراف دارد بر تمام روح ها. ما در زیارت امام رضا علیه السلام این را می گوییم: «گواهی می دهم که تو مرا می بینی، سلام مرا می شنوی، از راز دل من با خبری، و گره کار مرا آگاهی». اگر ما زیارت جامعه را بخوانیم، میبینیم که درس امام شناسی است! بهترین سند آن که از امام هادی علیه السلام به دست ما رسیده، «زیارت جامعه» است؛ در این زیارتنامه ما بیشتر با این بُعد از امامت، که رهبری معنوی است مواجه هستیم؛ یعنی یک روح بزرگ که اشراف دارد بر همه ی روح ها؛ یعنی اگر یک کسی در آمریکا توسل پیدا کرده به امام رضا علیه السلام، به سالار شهیدان حضرت حسین بن علی علیهم السلام، امام حسین او را می بیند، امام رضا او را می بیند، از مشکل او آگاه است و می تواند برای مشکل او با مدد الهی و با کمک از خدا قدمی بردارد! این را از کجا پیدا کرده است؟ این موقعیت را، این وسعت روح را، این زلالی روح را، و این پاکی روح را خدا به او داده است؛ و خداوند در بین بندگان خود آن ها را سوا کرده است، «إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى‌ آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِيمَ»؛ خداوند در بین میلیون ها بنده ای که خواست بیافریند از همان آغاز خُبره های آنها را سوا کرده است، نخبه های آن ها را، ارزش دارهای آن ها را؛ و آن ها را بین خودش و بین خلائق واسطه قرار داده است؛ ما به این معنا هم امامت را قبول داریم.

نیاز ما به امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف

امام زمان علیه السلام که حاضرند ولی ظاهر نیستند، مشکلات مسلمان ها را، مشکلات همه ی موجودات از بشر، جنّی ها، و سایر موجودات را  اشراف دارند و به فرمان الهی عمل می کنند. ما در زیارت جامعه می خوانیم که «باران به برکت شما می بارد، خورشید به برکت شما می تابد، گیاهان به برکت شما می رویند». امامت به این معنا است؛ یعنی «امامت معنوی». ما انسان ها آفریده شده ایم تا خدایی شوییم؛ خداوند ما را آفرید که «وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ، نیافریدم جنّ و اِنس را مگر برای بندگی من».

حدیث قدسی این را می فرماید که:«عَبْدِی اَطِعْنِی حتی اجعلک مثلی، بنده ام! بندگی کن مرا! تا تو را همچون خودم قرار دهم»؛ خودم چگونه هستم؟ اراده می کنم که چیزی باشد، آنگاه موجود می شود! پس تو هم می توانی در سایه ی بندگی، به این مقام برسی؛ منتهی خدا یک واسطه ای بین خود و بندگانش قرار داده است که او «امام» است.

امام زمان علیه السلام که دوازدهمین از این سلسله ی ذهبیه است، رهبری سیاسی ، و رهبری و مرجعیت دینی و علمی، و رهبری معنوی جامعه بشر را به عهده دارد. امامت در شیعه به این سه معنا است. ما معتقدیم جامعه در اداره ی خود، در قضاوت کردن بین مردم، در موضوع جنگ و صلح، و در تعلیم و تربیت، به امامی نیازمند است که خود خدا او را تایید می کند. و جامعه نیازمند مرجعیت دینی و علمی است که کتاب خدا را آن گونه که هست، برای همه ی نسل ها و عصر ها بیان کند.

و جامعه ی بشر، نیازمند یک نوع عرفان است. دلیل اینکه جمعیت های زیادی به سمت عرفان های کاذب می روند این است که نیاز و عطش به آن در انسان وجود دارد، یعنی «نیاز به عرفان»؛ اما به بی راهه می رود. عرفان حقیقی  در تشیّع است؛ تشیّع این عرفان را با استمداد از امام معصوم به دست می آورد. امام معصوم به خاطر روح بزرگ و زلال و روشنی که دارد، با استمداد الهی، جامعه بشری را به سمت این کمال می برد.

ما در برنامه ی بعد می خواهیم سیره ی امام زمان علیه السلام را توصیف کنیم، تا شبیه امام خودمان شویم. امام یعنی پیشوا، پیرو باید شبیه پیشوا باشد!

آماده شوید برای شنیدن «سیمای مهدی، سیرت مهدی»

خدانگهدار شما…جلسه سوم

انتظار سازنده، انتظار مخرب

(جلسه پنجم درس آینده روشن)

دانلود فایل صوتی

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیم‏
السَّلامُ عَلَي الْمَهْديِّ اَلّذي وَعَدَ اللهُ بِهِ الاُمَمَ

یکی از موضوعات بسیار مهم در بحث مهدویت موضوع «انتظار»، چشم به راهی امام زمان علیه السلام است.

تعبیر های عجیبی در احادیث برای این موضوع آمده است.

در این برنامه می خواهیم بعضی از آن احادیث را بگوییم و بعد می خواهیم بگوییم انتظار یعنی چه؟ و چند گونه انتظار داریم؟

بهترین عمل

پیامبر عزیز ما فرمود:«اَفْضَلُ الْعِبادَةِ اِنْتِظارُ الْفَرَجِ» بالاترین عبادت و با ارزش ترین عبادت «انتظار فرج» است.

در حدیث دیگری می خوانیم:« أفضل الأعمال انتظار الفرج » با فضیلت ترین کارها چشم انتظاری برای گشایشی است که در آخر زمان رخ خواهد داد.

از امام جواد علیه السلام سوال شد:« لِمَ سُمِّیَ الْمُنْتَظَر» چرا به امام مهدی گفته می‌شود «منتظَر»؟

-یکی از نام های امام مهدی منتظر است- فرمود چون در دوران غیبت او « يَنْتَظِرُ خُرُوجَهُ الُمخْلِصُونَ »

افراد با اخلاص، چشم انتظار قیام او هستند. امام صادق علیه السلام فرمود:« مَنْ سَرَّهُ اَنْ یَکُونَ مِنْ اَصْحابِ الْقائِمِ »

هرکس دوست می دارد از اصحاب امام زمان باشد « فَلْیَنْتَظِرْ » منتظر بماند

« وَ لْیَعْمَلْ بِالْوَرَعِ وَ مَحاسِنِ الْاَخْلاقِ وَ هُوَ مُنْتَظِرٌ » باید از گناه فاصله بگیرد، باید اخلاق های خوش را در خود ایجاد کند؛ او منتظر است.

انتظار سازنده، انتظار مخرب

ما دو گونه انتظار داریم: انتظار سازنده، انتظار مخرب؛ «انتظار سازنده» انتظاری است که ما خود را مهیا می‌کنیم،

و برای یک حرکت بزرگ زمینه‌سازی می‌کنیم. منتظران واقعی با تقوای خود، با جهاد خود، با عبادت خود، و با خدمت خود،

انتظار امام زمان را می کشند. یک معنای نادرستی هم در طی این هزار و چند صد ساله از انتظار،

سر زبان ها افتاده است و آن این است که خود امام زمان باید بیاید کارها را درست کند؛

اگر این طور است، پس ما چه کاره ایم؟! آیا ما باید دست روی دست بگذاریم؟! از ما کاری ساخته نیست؟!

اگر این فکر را قبول کنیم پس آیات قرآن برای چیست؟! ما شش هزار آیه درباره امر به معروف، درباره تعهد، درباره حجاب،

درباره ارشاد، تعلیم، تربیت، حدود، و قصاص داریم؛ آیا این ها فقط برای خواندن است؟!

آیا فقط امام زمان باید پیاده کند؟

آیا ما مخاطب آیات قرآن نیستیم؟!

راحت طلب ها و تن پرور ها هستند که از این نوع انتظار استفاده می‌کنند؛

دراز می کشد و چشمش به در است و می‌گوید «خدایا! آقا باید بیاید و کار ها را درست کند».

آیا ما سهمی نداریم؟! وظیفه ای نداریم؟!

اما شخصیت های مصلحی مثل امام خمینی رضوان خدا بر او باد می فرمود

ما در حد توان خود باید شرایطی را که امام زمان می پسندد و دوست می دارد مهیا کنیم.

حکومت عدل مهدوی به صورت کامل به دست امام زمان تحقق خواهد یافت،

اما کسی که می‌گوید «اقیانوس اطلس کجایی تا من در تو شنا کنم؟»

خوب الان باید در یک استخر شنا کند تا آماده شود. امام زمان علیه السلام وقتی تشریف بیاورند،

آیا می‌خواهند با اعجاز تحول ایجاد کنند یا با انسان ها؟

پیامبران که تحول ایجاد کردند در جوامع بشری با فرشته ها تحول ایجاد کردند یا با مؤمنان؟

البته امام زمان علیه السلام با مؤمنان قیام می کنند! امام عسکری فرمود تا هواداران مهدی به حد نصاب نرسد، او ظهور نمی کند.

انتظار سازنده، و انتظار پویا یعنی آرزوهای امام زمان را از همین الان به اندازه ای که در توان ما است باید دنبال آن برویم.

امام زمان، علم را دوست دارد، پس ما کتاب بخوانیم. امام زمان عدل را دوست دارد، پس با ظلم مخالفت کنیم.

امام زمان عبادت را دوست دارد، پس باید به نماز عشق بورزیم.

و امام زمان مردم را دوست دارد، پس باید دستگیری کنیم از مردم.

مثالی می زنم…؛

شب که می شود، در انتظار طلوع خورشید روز بعد هستیم؛

اما در تاریکی نمی مانیم، و در آن حال زندگی نمی کنیم، بلکه چراغ روشن می کنیم،

فانوس و شمع روشن می کنیم. زمستان سرد، در انتظار بهار و تابستان هستیم،

ولی خودمان را گرم نگه می داریم، و نمی گوییم خورشید فردا می آید همه جا را روشن می کند،

بلکه در همان ساعات هم تا به فردا برسد باز هم تلاش و کوشش می‌کنیم. حکومتی را که امام زمان می پسندد،

و آرمان هایی را که امام زمان در سر می پروراند را می توانیم امروز به اندازه خودمان تعقیب کنیم.

در همین چند حدیثی که الان خواندیم، امام علیه السلام فرمود:« منتظر کسی است که خوش اخلاق باشد،

و منتظر کسی است که از معصیت فاصله بگیرد» او در واقع منتظر است. به این می‌گوییم انتظار پویا و انتظار سازند

منتظر کسی است که با ظالم پنجه در پنجه بیندازد! احادیث انتظار را ببینید…؛

امام صادق علیه السلام فرمود کسی که از گناه فاصله می‌گیرد و کسی که اخلاق خوش در خود ایجاد می‌کند « وَ هُوَ مُنْتَظِرٌ » او منتظر است.

امام سجاد علیه السلام فرمود:«الْمُنْتَظِرُونَ لِظُهُورِهِ أَفْضَلُ أَهْلِ كُلِّ زَمَانٍ،

منتظران ظهور امام مهدی بهترین های هر روزگار هستند»؛ چرا بهتر هستند؟

چون کارهایی که امام زمان می پسندد، و اهدافی که امام زمان تعقیب می‌کند را در حد توان خود تعقیب می‌کنند.

امام صادق علیه السلام فرمود:« مِنْ دينِ الْأَئِمَّةِ » دین ائمه را برای شما توضیح می دهم اینهاس

« الْوَرَعُ »

فاصله گرفتن از گناه، معصیت، «وَ الْفِقْهُ» خوب فهمیدن دین[یا «وَ الْعِفَّـةُ» پاکدامنی]،

« وَ الْصَّلاحُ » اصلاح بین دیگران، « وَ اِنْتِـظارُ الْفَـرَجِ » چشم انتظاریِ شخصیتی که عدالت را بطور کامل پیاده خواهد کرد؛ این ها از دین ائمه است.

امیرالمؤمنین علیه السلام فرمود:« انْتَظِرُوا الْفَرَجَ » منتظر گشایش باشید

«و لا وَ لا تَیْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ » از رحمت خدا ناامید نشوید « فَإِنَّ أَحَبَّ الْأَعْمَالِ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ انْتِظَارُ الْفَرَجِ ».

ببینید در این حدیث به انتظار گفته شده است «عمل»؛ پس انتظار دست روی دست گذاشتن نیست،

انتظار خوابیدن نیست، بی‌تفاوتی نیست، بلکه یک نوع فعالیت است؛«پس محبوب ترین کارها نزد خدا انتظار امام زمان است».

در حدیث داریم که منتظر واقعی کسی است که اگر شده حتی یک فشنگ را نگهداری کند تا هنگامی که امام زمان آمد، بگوید من اسلحه دارم!

حتی اگر شده یک تیرِ آماده داشته باشد! خوب امام زمان علیه السلام وقتی تشریف می آورند یک جنگ جهانی به پا می‌شود، و رزمنده،

و فرمانده، و متخصص لازم دارد؛ کسی که دوره نظامی می‌بیند، کسی که دوره بدنسازی می بیند،

کسی که تخصص هایی که امام زمان لازم دارد را کسب می کند،در واقع او منتظر است. این انتظار سازنده بود؛

اما انتظار مخرب می گوید دنیا را باید از گناه پر کنیم تا عدالت بیاید! این انحراف در فکر است…؛

کجای قرآن به ما اجازه می دهد که ما گناه کنیم؟! در آن حدیث تشبیهی به کار رفته که دنیا وقتی که از ظلم و جور پر شد،

کسی که نامش نام پیامبر و کنیه اش کنیه پیامبر است، قیام می کند و دنیا را از از عدل و داد پر می کند.

این، انتظار فعال و سازنده است!

انتظار، صبر و مقاومت

امام صادق علیه السلام فرمود:« انتظار فرج با مقاومت است، انتظارُ الفَرَجِ بالصّبرِ ».

امام صادق علیه السلام فرمود:«اَلا تَعْلَمُ اَنَّ مَنِ انْتَظَرَ اَمْرَنَا » آیا می دانید کسی که منتظر حکومت ماست

« وَ صَبَرَ عَلَی مَا یَرَی مِنَ الْاَذَی والْخَوْفِ » و مقاومت می کند در برابر آزارها و ترس ها « هُوَ غَداً فِی زُمْرَتِنَا »

در آینده در زمرۀ ما و در جمع ما خواهد بود. پیغمبر فرمود:« طُوبَى لِلصَّابِرِينَ فِي غَيْبَتِهِ »

خوشا به مقاومت کنندگان در دوران غیبت او « طُوبى لِلْمُتَّقينَ عَلى مُحَجَّتِهِمْ »

خوشا به حال باتقوایان در مسیر امام زمان علیه السلام « اُوْلئِكَ وَصَفَهُمُ اللّه ُ فى كِتابِهِ » آن ها را خداوند در کتاب خود توصیف کرده است،

کجا؟ آنجایی که فرمود:« فَقالَ: وَالَّذينَ يُؤْمِنُونَ بالْغَيْبِ »؛ ایمان به غیب یک مصداق آن امام زمان علیه السلام است،

یا در این آیه « وَ قالَ: اُولئِكَ حِزْبُ اللّه ِ اَلا اِنَّ حِزْبَ اللّه ِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ»؛ الان بعضی از کشورهای اسلامی،

ذلت می پذیرند، سازش می پذیرند و خفت می پذیرند؛ اما جمعیت هایی هم هستند مثل یمنی ها، مثل لبنانی ها، حزب الله، و انصارالله…،

که این ها در مقابل ظلم و در مقابل کفر می ایستند، و اینان منتظران امام زمان هستند؛

منتظر امام زمان کسی است که

به بیچاره ها کمک می کند؛ کسی است که در مقابل ظلم، ایستادگی می‌کند، و ترس و وحشت ندارد؛

این انتظار سازنده است. منتظر امام زمان، منتظر شهادت است؛

این آیه را همه ایرانی ها بلد هستند «مِنَ المُؤمِنينَ رِجالٌ صَدَقوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَيهِ »

برخی از مؤمنان قهرمانانی هستند که به راستی به عهد خود با خدا وفا کردند

« فَمِنْهُمْ مَنْ قَضَىٰ نَحْبَهُ » بعضی شربت شهادت را نوشیدند « وَمِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ » بعضی در انتظار شهادت هستند

« وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا »؛ این انتظار شهادت، انتظار سازنده است. انتظار یعنی «آماده باش»؛

الان گاهی بسیج، نیروهای نظامی و انتظامی در حالت آماده باش هستند، این را می گویند «انتظار».

انتظار سازنده، یعنی گوش آن ها به فرمان است؛ لباس پوشیده،

و پوتین پوشیده به محض اینکه یک صدای آژیری پخش می‌شود همه مسلح در مراکز خود مستقر می شوند؛

این انتظار است؛ انتظار به معنی آماده‌باش است.

معنای انتظار در دعای ندبه

همۀ ما با فرازهای دعای ندبه آشنا هستیم، سال هاست در جلسات دعای ندبه شرکت کرده ایم، یا از رادیو و تلویزیون شنیده ایم؛

یک فرازی در دعای ندبه است که با أَیْنَ شروع می‌شود، یعنی «کجاست؟»

هرکس می خواهد بداند انتظار یعنی چه؟ می تواند همین‌ها را برود ترجمه اش را بخواند.

من تقریبا ده تا از آن فرازها را این جا نوشتم برای شما؛ که فقط ترجمه می کنم تا وقتی این ها را کنار هم بگذاریم بفهمیم انتظار یعنی چه…

« أَيْنَ الْمُعَدُّ لِقَطْعِ دابِرِ الظَّلَمَةِ ؟» کجاست آن آقایی که مهیا گشته برای اینکه ریشه ستمگران را بزند؟ من منتظر او هستم!

خوب اگر کسی واقعاً چنین انتظاری دارد باید از ظالم بدش بیاید و از ظالم تنفر داشته باشد و علیه ظالم نقشه تهیه کند…

«أَيْنَ الْمُنْتَظَرُ لِإِقامَةِ الْأَمْتِ وَالْعِوَجِ ؟ » کجاست آن کسی که انتظار او را می‌کشند تا انحراف ها و کجی ها را از بین ببرد؟

«أَيْنَ الْمُرْتَجىٰ لِإِزالَةِ الْجَوْرِ وَالْعُدْوانِ ؟ » کجاست آن امیدگاهی که ستم را و تجاوز را از بین میبرد؟

«أَيْنَ الْمُدَّخَرُ لِتَجْدِيدِ الْفَرائِضِ وَالسُّنَنِ ؟» کجاست آن ذخیرۀ الهی که واجبات و مستحبات را دوباره احیا کند؟

خب این یعنی چه؟

یعنی من منتظر هستم که امام زمانی بیاید که نماز جماعت ها را پرشکوه کند؛

یعنی همین الان بروم نماز جماعت؟ اگر راست می گویم که من منتظر یک امام زمانی هستم

که مساجد را پر کند برای عبادت خدا به معنای درست، پس همین الان باید شروع کنم به نماز خواندن،

و اقامه کردن فرائض و سنت؛ هم نماز شب بخوانم، هم نماز ظهر بخوانم…

«أَيْنَ الْمُتَخَيَّرُ لِإِعادَةِ الْمِلَّةِ وَالشَّرِيعَةِ ؟» کجاست آن برگزیده ای که دین را می‌آورد،

و شریعت را برمی گرداند که همه قوانین آن بر اساس دین خدا خواهد بود…

«أَيْنَ الْمُؤَمَّلُ لِإِحْياءِ الْكِتابِ وَحُدُودِهِ ؟» کجاست آن کسی که همه آرزو می کنند که بیاید و قرآن را احیا کند؟

خوب اگر من واقعاً منتظر کسی هستم که می‌خواهد قرآن را احیا کند، پس الان باید قرآن بخوانم؛

من که روخوانی قرآن را نمی‌دانم، روان خوانی نمی دانم، صوت و لحن ندارم، ترجمه بلد نیستم،

و فهم قرآن را نمی دانم، پس چه منتظری هستم؟ من منتظر کسی هستم که قرآن را می‌خواهد پیاده کند،

اگر واقعاً منتظرم پس نباید خودم را از قرآن جدا نکنم…

«أَيْنَ مُحْيِي مَعالِمِ الدِّينِ وَأَهْلِهِ ؟» کجاست آن آقایی که نشانه های دین و نشانه‌های دین داران را احیا می‌کند؟

هر جا نگاه می‌کنیم یا نشانۀ دین است یا نشانۀ دینداران…

«أَيْنَ قاصِمُ شَوْكَةِ الْمُعْتَدِينَ ؟ »

– بر اساس این فرازها قاسم سلیمانی منتظر واقعی است

– کجاست درهم شکننده شوکت متجاوزان؟ اسرائیلی‌ها خودشان اعلام کردند که ما از قاسم سلیمانی می ترسیدیم؛

رئیس‌جمهور آمریکا فرمان ترور قاسم سلیمانی را داده است؛ خوب این منتظر امام زمان است…؛

منتظر کسی که « قاصِمُ شَوْكَةِ الْمُعْتَدِينَ » درهم شکنندۀ شوکت متجاوزان است…

«أَيْنَ هادِمُ أَبْنِيَةِ الشِّرْكِ وَالنِّفاقِ ؟» کجاست آن آقایی که بناهای شرک و دورویی و نفاق را ویران می‌کند؟

«أَيْنَ مُبِيدُ أَهْلِ الْفُسُوقِ وَالْعِصْيانِ وَالطُّغْيانِ ؟» کجاست نابود کننده معصیت کارها، سرکش ها، و گنهکاران؟

«أَيْنَ حاصِدُ فُرُوعِ الْغَيِّ وَالشِّقاقِ» کجاست درو کنندۀ شاخه های گمراهی و جدایی افکنی؟

«أَيْنَ طامِسُ آثارِ الزَّيْغِ وَالْأَهْواءِ ؟» کجاست محو کننده آثار انحراف و هواهای نفسانی؟

«أَيْنَ قاطِعُ حَبائِلِ الْكِذْبِ وَالافْتِراءِ ؟» کجاست قطع کنندۀ ریسمان های دروغگویی و افترا زنی؟

ببینید از همین جملات معلوم می‌شود که تکلیف منتظر چیست…

«أَيْنَ مُبِيدُ الْعُتاةِ وَالْمَرَدَةِ ؟» کجاست نابود کنندۀ سرکشان و متمردان؟

«أَيْنَ مُسْتَأْصِلُ أَهْلِ الْعِنادِ وَالتَّضْلِيلِ وَالْإِلْحادِ ؟»

کیست که ریشه و اصل آدم های لج باز و گمراه کنندگان و منکران خدا و بی دینان را بکند؟

«أَيْنَ مُعِزُّ الْأَوْلِياءِ وَمُذِلُّ الْأَعْداءِ ؟» کیست عزت بخش دوستان و خوار کنندۀ دشمنان؟

انتظار را اگر درست معنا کنیم، تکالیف ما در حوزه سیاست، در حوزه اقتصاد، در حوزه عبادت، و در حوزه تعلیم و تربیت،

خیلی سنگین می شود؛

یعنی باید کاری کنیم که همین جمعه امام زمان تشریف آورد و ما را سوا کند، و بگوید ما چنین کسانی را می خواستیم…

خدانگهدار شما…

جلسه ششم