راز بهتر بودن امت اسلامی شرح صفحه 64 قرآن کریم

شرح صفحه 64 قرآن کریم، سوره آل عمران آیات 115-109 از مجموعه دروس بر ساحل نور توسط حجت الاسلام سید جواد بهشتی را به صورت فیلم، صوت و متن پیاده شده تقدیم شما مخاطبان قرآنی می نمائیم. راز بهتر بودن امت اسلامی

دانلود فایل صوتی شرح صفحه 64 قرآن کریم

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

آیات این صفحه، آیات فوق العاده حساس و مهمی هستند.

شرح صفحۀ 64 قرآن کریم

سورۀ مبارکه آل‌عمران

آیات 115-109

می‌فرماید:

آیۀ 109 : «وَلِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ ۚ وَإِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ»

«وَلِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ» همۀ آنچه در آسمان‌ها و زمین است برای خداست، «وَإِلَى اللَّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ» و همۀ کارها به سوی خدا برمی‌گردد. آغاز و انجام جهان هستی به دست خداست.

آیۀ 110 : «كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَتُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ ۗ وَلَوْ آمَنَ أَهْلُ الْكِتَابِ لَكَانَ خَيْرًا لَهُمْ ۚ مِنْهُمُ الْمُؤْمِنُونَ وَأَكْثَرُهُمُ الْفَاسِقُونَ»

«كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ» شما مسلمانان، بهترین امتی هستید که برگزیده شده‌اید، ظاهر گشته‌اید، برای مردم جهان، تا مردم جهان را بر اساس آیین مسلمانی اصلاح کنید. با چه سازوکاری؟ «تَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ» امر به معروف می‌کنید، «وَتَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ» و نهی از زشتی‌ها می‌کنید، «وَتُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ»، امر و نهی‌ شما هم بر اساس ایمان به خداست. ایمان می‌آورید به الله، «وَلَوْ آمَنَ أَهْلُ الْكِتَابِ لَكَانَ خَيْرًا لَهُمْ» اهل کتاب، مسیحی‌ها، یهودی‌ها، اگر به آیین مسلمانی ایمان آورند، برایشان بهتر است. اما در عمل چه می‌بینیم؟ «مِنْهُمُ الْمُؤْمِنُونَ» بعضی از اهل کتاب ایمان می‌آورند، اما «وَأَكْثَرُهُمُ الْفَاسِقُونَ» بیشتر آن‌ها فاسق هستند. «فاسق» یعنی از دایرۀ اطاعت خارج می‌شوند. عرب به حالتی که پوسته توسط هسته شکافته می‌شود و هسته بیرون می‌آید، «فَسَقَ» می‌گویند. وقتی ما از چارچوب طاعت خدا بیرون بیاییم، «فاسق» می‌شویم. بیشتر اهل کتاب فاسق هستند، یعنی اسلام را نپذیرفته‌اند.

آیۀ 111 : «لَنْ يَضُرُّوكُمْ إِلَّا أَذًى ۖ وَإِنْ يُقَاتِلُوكُمْ يُوَلُّوكُمُ الْأَدْبَارَ ثُمَّ لَا يُنْصَرُونَ»

«لَنْ يَضُرُّوكُمْ» اهل کتاب نمی‌توانند به شما مسلمان‌ها آسیب برسانند. آیین مسلمانی استحکام زیادی دارد و به زودی جهان‌گیر خواهد شد. غصه نخورید، این توطئه‌های یهودی‌ها و احیاناً مسیحی‌ها نمی‌تواند به شما آسیبی برساند. «إِلَّا أَذًى» ممکن است یک ضرر موقتی و یا ظاهری به شما بزنند. مسلمان‌ها در عمل نیز نشان دادند که همۀ یهودیان از جمله طوایف «بنی‌قریظه»، «بنی‌نضیر»، «بنی‌المصطلق» و یهودیان توطئه‌گر و کینه‌توز خیبر، از هم فروپاشیده‌اند. پیشگویی‌های قرآن درست از آب درآمد.

«وَإِنْ يُقَاتِلُوكُمْ يُوَلُّوكُمُ الْأَدْبَارَ» و اگر با شما جنگ کنند، پشت خواهند کرد، فرار خواهند کرد. این‌ها مرد ایستادگی همراه با مسلمانان در میدان جنگ نیستند…

«ثُمَّ لَا يُنْصَرُونَ» پس از آن هم کسی کمک به آن‌ها نخواهد کرد. چون منافقین به یهودیان وعده می‌دادند که اگر شما بیایید، ما هم از پشت جبهه به شما کمک می‌کنیم؛ اما زمان آن که می‌رسید کمک نمی‌کردند. «ثُمَّ لَا يُنْصَرُونَ» یارو یاوری برای آن‌ها نمی‌رسید.

آیۀ 112 : «ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ مَا ثُقِفُوا إِلَّا بِحَبْلٍ مِنَ اللَّهِ وَحَبْلٍ مِنَ النَّاسِ وَبَاءُوا بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُوا يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ الْأَنْبِيَاءَ بِغَيْرِ حَقٍّ ۚ ذَٰلِكَ بِمَا عَصَوْا وَكَانُوا يَعْتَدُونَ»

«ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ مَا ثُقِفُوا» این یهودیان کینه‌توز که حق، اسلام و قرآن را شناختند، پیامبر اسلام را مطابق با پیشگویی‌هایی کتاب آسمانی خود یافتند، ولی انعطاف نشان ندادند، یک چنین انسان‌هایی هرکجا یافت شوند و زندگی کنند، با ذلت و بیچارگی زندگی خواهند کرد.

«ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ» نوشته شده مُهر ذلت بر آن‌ها، «أَيْنَ مَا ثُقِفُوا» هر کجا که باشند. «إِلَّا بِحَبْلٍ مِنَ اللَّهِ» مگر اینکه از لجاجت دست بردارند و به ریسمان الهی چنگ بزنند. «وَحَبْلٍ مِنَ النَّاسِ» یا به یک گروهی از مردم دلخوش کنند، به قدرت‌های جهانی، کشورها، ابر قدرت‌ها…

پس یا خدا و یا قدرت‌هایی که در خیال آن‌ها وجود دارد، باید به آن‌هاکمک کنند، خودشان نمی‌توانند…

«وَبَاءُوا بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ» و آن‌ها گرفتار غضبی از جانب خدا شدند. «وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ»، «مسکنة» یعنی بیچارگی؛ بیچارگی بر آن‌ها زده شده است. «ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُوا يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ» این بیچارگی و ذلت به دلیل آن است که این افراد آیات خدا را آگاهانه انکار کردند. پیوسته انکار می‌کنند.

«وَيَقْتُلُونَ الْأَنْبِيَاءَ بِغَيْرِ حَقٍّ» به غیر از این هم، در میدان عمل، پیامبران بی‌گناهِ خدا، پیامبرانِ معصوم خدا را می‌کُشتند. امام حسین علیه السلام در مسیر کربلا به یکی از شخصیت‌های سیاسی فرمود: در یک صبحگاه از اذان صبح تا طلوع آفتاب، بنی‌اسرائیل چند هزار پیامبر – ۷۰۰ نفر از پیامبران- را کُشتند و بعد از آن به سر کار خود رفتند، درب مغازه‌هایشان نشستند و به خرید و فروش پرداختند، انگار نه انگار که پیغمبر کُشتند. این تاریخچۀ ننگین یهود است….

«ذَٰلِكَ بِمَا عَصَوْا» کُشتن انبیاء و انکار آیات خدا هم به خاطر گناهان آن‌هاست. از خدا و رسول سرپیچی کردند. «وَكَانُوا يَعْتَدُونَ» و اینکه پیوسته ظلم و تجاوز می‌کردند. همین گناه و ظلم، آن‌ها را به کُشتن پیامبران و انکار آیات الهی وادار کرد و به این سرنوشت ذلت‌بار مبتلا شدند.

البته؛ وقتی که ما قضاوت می‌کنیم باید منصفانه باشد. در بین یهودیان و مسیحیان هم افراد خوبی هم هستند که نام آن‌ها در تاریخ اسلام به ثبت رسیده است. مانند مسیحیان نجران، مسیحیانی از حبشه و همچنین در خود مدینه «عبدالله بن سلام» به همراه جمعی، ایمانی واقعی، عمیق و حقیقی آوردند.

آیۀ 113 : «لَيْسُوا سَوَاءً ۗ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ أُمَّةٌ قَائِمَةٌ يَتْلُونَ آيَاتِ اللَّهِ آنَاءَ اللَّيْلِ وَهُمْ يَسْجُدُونَ»

«لَيْسُوا سَوَاءً» همۀ اهل کتاب یکسان نیستند. «مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ أُمَّةٌ» در بین اهل کتاب کسانی هستند که «قَائِمَةٌ» شب‌ها در پیشگاه خدا می‌ایستند. «يَتْلُونَ آيَاتِ اللَّهِ» آیات کتاب خدا را تلاوت می‌کنند، «آنَاءَ اللَّيْلِ» در ساعات شب، «وَهُمْ يَسْجُدُونَ» در حالی که به سجده افتاده‌اند.

ایشان عبادت شبانه دارند. در پیشگاه خدا می‌ایستند. به پرستش خدا را مشغول هستند. آیات خدا را در سجده می‌خوانند. چنین کسانی مانند «عبدالله بن سلام»، مسیحیان نجران و مسیحیان حبشه هم بوده‌اند که اسامی‌آن‌ها هم در تاریخ آمده است.

عالمی به نام «مُخَیریق» در روز شنبه و همزمان با واقعۀ جنگ احد –که آیاتش را می‌خوانیم و در صفحات بعد هم خواهیم خواند–، وارد مدینه شد. پرسید: چرا شهر خلوت است؟ گفتند که مسلمان‌ها به جبهه رفته‌اند. او یهودی‌ها را جمع کرد و گفت: هم‌کیشان من! ما که می‌دانیم حق با این‌هاست، اسلام دین حق است. پیامبرشان بر اساس همان نشانه‌هایی که در کتاب ما آمده، حق است. من به جبهه خواهم رفت. باغ‌ها و املاکی هم که دارم به پیامبر مسلمان‌ها خواهم بخشید. بعدها دعوا درست نکنید!. اتفاقاً او به جبهۀ احد رفت و به شهادت هم رسید… اموال و دارایی او را هم به پیامبر دادند و ایشان هم آن‌ها را وقف کرد و مسئولیت موقوفات «مُخیریق» –این عالم یهودی تازه مسلمان– را به دخترش صدیقۀ طاهره، فاطمه زهرا داد.

البته که یک چنین کسانی را هم داشته‌ایم…

آیۀ 114 : «يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ وَيُسَارِعُونَ فِي الْخَيْرَاتِ وَأُولَٰئِكَ مِنَ الصَّالِحِينَ»

«يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ» ایمان می‌آورند به خدا، «وَالْيَوْمِ الْآخِرِ» و جهان آخرت، «وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ» و امر به معروف می‌کنند. مثل بقیه یهودی‌ها سکوت نمی‌کنند! «وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ» و نهی از منکر می‌کنند، «وَيُسَارِعُونَ فِي الْخَيْرَاتِ» و در خیرات سرعت می‌گیرند، سبقت می‌گیرند، «وَأُولَٰئِكَ مِنَ الصَّالِحِينَ» و آن‌ها از صالحان هستند.

آیۀ 115 : «وَمَا يَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ فَلَنْ يُكْفَرُوهُ ۗ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِالْمُتَّقِينَ»

«وَمَا يَفْعَلُوا مِنْ خَيْرٍ فَلَنْ يُكْفَرُوهُ» آنچه از کار خیر انجام دهند، با ناسپاسی روبرو نخواهد شد. حتماً خدا پاداش می‌دهد. «وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِالْمُتَّقِينَ» و خداوند آگاه است نسبت به پرهیزکاران.

از خدا بخواهیم که شیرینی آیات کتاب خود را به ما بچشاند، ان شاءاللّه…

خدانگهدار شما…

جلسه بعد

اولین خانه ای که ساخته شد شرح صفحه 62 قرآن کریم 

شرح صفحه 62 قرآن کریم، سوره آل عمران آیات 100-92 از مجموعه دروس بر ساحل نور توسط حجت الاسلام سید جواد بهشتی را به صورت فیلم، صوت و متن پیاده شده تقدیم شما مخاطبان قرآنی می نمائیم.(اولین خانه ای که ساخته شد)

رسالت ما در برابر اهل کتاب

شرح صفحه 60 قرآن کریم، سوره آل عمران آیات 83-78 از مجموعه دروس بر ساحل نور توسط حجت الاسلام سید جواد بهشتی را به صورت فیلم، صوت و متن پیاده شده تقدیم شما مخاطبان قرآنی می نمائیم.

دانلود فایل صوتی

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

مهمترین کار پیامبران، «انسان‌سازی» است. بردن انسان به قله‌های والا؛ با چه برنامه‌ای این کار را انجام می‌دهند؟ با این کتاب. این کتاب هم قصه‌ها و مثل‌ها، و هم امرها و نهی‌ها را دارد. آیات این صفحه را بخوانیم:

صفحۀ 60 سورۀ مبارکه آل‌عمران آیات 83-78

آیۀ 78 : «وَإِنَّ مِنْهُمْ لَفَرِيقًا يَلْوُونَ أَلْسِنَتَهُمْ بِالْكِتَابِ لِتَحْسَبُوهُ مِنَ الْكِتَابِ وَمَا هُوَ مِنَ الْكِتَابِ وَيَقُولُونَ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَمَا هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ وَيَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ وَهُمْ يَعْلَمُونَ»

«وَإِنَّ مِنْهُمْ لَفَرِيقًا يَلْوُونَ أَلْسِنَتَهُمْ بِالْكِتَابِ لِتَحْسَبُوهُ مِنَ الْكِتَابِ»؛ یک کلمه‌ در زبان فارسی وجود دارد که شاید در دهه‌های گذشته زیاد به کار می‌رفته است، من دوست دارم از آن کلمه استفاده کنم. کسی یک کاری می‌‌کند شما می‌‌گویید: او ما را «پیچاند». در این آیه، از کلمه استفاده شده است.

بعضی از اهل کتاب –یهودی‌ها و مسیحی‌ها– یک جمله‌ای می‌گویند که ما فکر کنیم این برای خداست، تا ما را بپیچانند، تا ما را بگردانند…

«وَإِنَّ مِنْهُمْ لَفَرِيقًا» و یک جمعی هستند از یهودی‌ها، «يَلْوُونَ أَلْسِنَتَهُمْ» می‌چرخانند، می‌گردانند زبانشان را، «بِالْكِتَابِ» به گونه‌ای حرف می‌‌زنند که ما فکر می‌کنیم آیۀ قرآن می‌خواند، تورات و یا انجیل می‌‌خواند. چون امروز هم این مصادیق وجود دارد. «لِتَحْسَبُوهُ» تا شما فکر کنی «مِنَ الْكِتَابِ» این حرف‌ها از کتاب خدا است. «وَمَا هُوَ مِنَ الْكِتَابِ» در حالی که حقیقت این است که این حرف از کتاب خدا نیست. «وَيَقُولُونَ هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ»، آن‌ها از این هم گستاخ‌تر هستند. با مهارت زیادی، حرف‌ها را «شسته – رُفته» می‌زنند و بعد هم می‌گویند که این حرف خداست. «وَمَا هُوَ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ» نه…، این حرف برای خدا نیست.

امروزه تعداد زیادی از گوینده‌ها و نویسنده‌ها با همین آهنگ، جمعیت‌هایی را فریب می‌‌دهند. «وَيَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ» بر خدا دروغ می‌‌بندند، «وَهُمْ يَعْلَمُونَ» آگاهانه!، می‌‌داند که دروغ است.

آیۀ 79 : «مَا كَانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُؤْتِيَهُ اللَّهُ الْكِتَابَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُولَ لِلنَّاسِ كُونُوا عِبَادًا لِي مِنْ دُونِ اللَّهِ وَلَٰكِنْ كُونُوا رَبَّانِيِّينَ بِمَا كُنْتُمْ تُعَلِّمُونَ الْكِتَابَ وَبِمَا كُنْتُمْ تَدْرُسُونَ»

«مَا كَانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُؤْتِيَهُ اللَّهُ الْكِتَابَ وَالْحُكْمَ وَالنُّبُوَّةَ ثُمَّ يَقُولَ لِلنَّاسِ كُونُوا عِبَادًا لِي مِنْ دُونِ اللَّهِ»، یکی از بحث‌های مسلمان‌ها، مسیحی‌ها و یهودی‌ها راجع به پیامبرانشان است. مسیحیان می‌‌گفتند عیسی پسر خداست یا گاهی عیسی را خود خدا –یکی از سه خدا– می‌گفتند، ولی یهودی ها می‌‌گفتند که عُزیر پسر خداست. این نکته‌ها را آیات قرآن گزارش می‌کند.

حالا اسلام آمده است. جمعی از یهودیان نزد پیامبر اسلام آمدند و پیشنهاد کردند که آقا! ما می‌خواهیم شما را خدا کنیم. به پیامبر اسلام پیشنهاد دادند…، گفتند ما می‌‌خواهیم در پیشگاه شما سجده کنیم…. این کار شما یک توطئۀ حساب شده است…

این آیه نازل شد. پیامبر اسلام «عبد» خدا است. می‌‌فرماید سزاوار نیست برای بشری که کتاب به او داده شده یعنی پیغمبر است، حُکم، حکمت و حکومت، و نبوت به او داده شده است، چه چیزی سزاوار نیست؟ «يَقُولَ لِلنَّاسِ» به مردم بگوید «كُونُوا عِبَادًا لِي» شما بندگان من باشید، در خدمت من باشید. نه…! پیامبر چنین حقی ندارد. وظیفۀ‌ پیامبر رساندن پیام خدا است. مردم نوکر من باشند!، مردم بردۀ من باشند!، مطلقا… «مِنْ دُونِ اللَّهِ» به جای خدا مرا بپرستید… هیچ پیامبری چنین اجازه‌ای ندارد.

«وَلَٰكِنْ» اما پیامبران این مأموریت را دارند، «كُونُوا رَبَّانِيِّينَ» ای مردم، ای پیروان من، خدایی باشید. ربّانی منتسب به «رَبّ» است، یعنی پیوندتان با «رَبَّ الْعالمین» قوی باشد. «بِمَا كُنْتُمْ تُعَلِّمُونَ الْكِتَابَ» به خاطر اینکه شما کتاب را آموخته‌اید، «وَبِمَا كُنْتُمْ تَدْرُسُونَ» دربارۀ آیات کتاب، درس و بحث می‌کنید، گفتگو می‌‌کنید. شما باید به خدا گره بخورید. من فرستادۀ خدا هستم. طلبی از شما ندارم.

آیۀ 80 : «وَلَا يَأْمُرَكُمْ أَنْ تَتَّخِذُوا الْمَلَائِكَةَ وَالنَّبِيِّينَ أَرْبَابًا ۗ أَيَأْمُرُكُمْ بِالْكُفْرِ بَعْدَ إِذْ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ»

«وَلَا يَأْمُرَكُمْ أَنْ تَتَّخِذُوا الْمَلَائِكَةَ وَالنَّبِيِّينَ أَرْبَابًا»، یکی از کارهای اسلام این بود که جلوی خرافات و انحرافات قبلی را گرفت. هیچ پیامبری اجازه ندارد به مردم امر کند که فرشتگان را خدا قرار دهند. همانگونه که مشرکین، فرشتگان را دختران خدا می‌دانستند، و یا پیامبران را ارباب قرار دهند. نه… هیچ کس چنین حقی ندارد. «أَيَأْمُرُكُمْ بِالْكُفْرِ بَعْدَ إِذْ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ» بعد از اینکه شما مسلمان شدید، پیامبر شما را به کفر فرمان دهد؟! مطلقا…

آیۀ 81 : «وَإِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ النَّبِيِّينَ لَمَا آتَيْتُكُمْ مِنْ كِتَابٍ وَحِكْمَةٍ ثُمَّ جَاءَكُمْ رَسُولٌ مُصَدِّقٌ لِمَا مَعَكُمْ لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ وَلَتَنْصُرُنَّهُ ۚ قَالَ أَأَقْرَرْتُمْ وَأَخَذْتُمْ عَلَىٰ ذَٰلِكُمْ إِصْرِي ۖ قَالُوا أَقْرَرْنَا ۚ قَالَ فَاشْهَدُوا وَأَنَا مَعَكُمْ مِنَ الشَّاهِدِينَ»

«وَإِذْ أَخَذَ اللَّهُ مِيثَاقَ النَّبِيِّينَ» و یاد کنید آنگاه که خداوند از پیامبران عهد گرفت، تعهد گرفت، «لَمَا آتَيْتُكُمْ مِنْ كِتَابٍ وَحِكْمَةٍ» از آنجایی که من به شما کتاب و حکمت داده‌ام، «ثُمَّ جَاءَكُمْ رَسُولٌ»، به پیامبران و پیروان آن‌ها فرمود: از آن جایی که من به شما کتاب و حکمت داده‌ام، پیامبرانی پس از شما می‌‌آیند. –شما باید چه کاری انجام دهید؟– آن پیامبران، تصدیق کنندۀ آیین شما هستند. قرآن، انجیل و تورات را تصدیق می‌کند. پیامبری تازه از جانب خدا آمده است. –با این حال وظیفۀ شما چیست؟–

«لَتُؤْمِنُنَّ بِهِ» به پیامبری که تازه از جانب خدا آمده ایمان بیاورید، حتماً…! دورۀ پیامبری مسیح به پایان رسیده است. دورۀ پیامبری موسی‌بن عمران به پایان رسیده است. «وَلَتَنْصُرُنَّهُ» علاوه بر این ایمان آوردن، پشتیبانی کنید، نصرت بدهید به پیامبر جدید. «قَالَ أَأَقْرَرْتُمْ» اقرار می‌کنید؟ اعتراف می‌‌کنید که این کار را انجام می‌دهید؟ «وَأَخَذْتُمْ عَلَىٰ ذَٰلِكُمْ إِصْرِي» تعهد می‌‌دهید بر این موضوع؟ «قَالُوا أَقْرَرْنَا» گفتند بله، اقرار کردیم، اعتراف می‌‌کنیم. «قَالَ فَاشْهَدُوا وَأَنَا مَعَكُمْ مِنَ الشَّاهِدِينَ» خداوند فرمود: همۀ شما بدانید و من هم می‌دانم، همۀ شما شاهد باشیم و من هم شاهد هستم. ببینیم در هنگام امتحان چه خواهید کرد؟!

متأسفانه وقت امتحان که رسید –پیامبر عزیز اسلام ظهور کرد و آیات قرآن نازل شد–، زیر بار نرفتند. متأسفانه در زمان ائمه هم همین طور بوده است. ما چهار امامی،پنج، شش و حتی هفت امامی داریم؛ با شهادت یک امام و آمدن امام بعدی، به او ایمان نمی‌‌آوردند. گاهی در کار بشر ایراداتی وجود دارد.

آیۀ 82 : «فَمَنْ تَوَلَّىٰ بَعْدَ ذَٰلِكَ فَأُولَٰئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ»

«فَمَنْ تَوَلَّىٰ بَعْدَ ذَٰلِكَ» بعد از این هرکس رو برگرداند، سرپیچی کند، «فَأُولَٰئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ» یک چنین کسانی از حیطۀ اطاعت خداوند بیرون رفته‌اند و گنهکار هستند.

آیۀ 83 : «أَفَغَيْرَ دِينِ اللَّهِ يَبْغُونَ وَلَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ طَوْعًا وَكَرْهًا وَإِلَيْهِ يُرْجَعُونَ»

«أَفَغَيْرَ دِينِ اللَّهِ يَبْغُونَ» دنبال غیر دین خدا هستند؟ دنبال هوس‌ها و قدرت طلبی‌های خودشان هستند؟ «وَلَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ» همۀ جهان هستی، آنچه در آسمان‌ها و آنچه در زمین است، تسلیم خدا است. شما نمی‌‌خواهید تسلیم باشید؟

«طَوْعًا وَكَرْهًا» خواه یا ناخواه، آگاهانه یا به صورت خودجوش همۀ موجودات خدا را اطاعت می‌کنند. تسلیم خدا هستند. «وَإِلَيْهِ يُرْجَعُونَ» و به سوی او برمی‌گردند. تجدیدنظر کنید. لجاجت نکنید.

خدانگهدار شما …

جلسه بعد

گفتگوی مسلمانان با اهل کتاب

شرح صفحه 58 قرآن کریم، سوره آل عمران آیات 70-62 از مجموعه دروس بر ساحل نور توسط حجت الاسلام سید جواد بهشتی را به صورت فیلم، صوت و متن پیاده شده تقدیم شما مخاطبان قرآنی می نمائیم.

دانلود فایل صوتی

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

در آخرین آیۀ صفحۀ قبل، قصۀ مباهله که یک قصۀ فوق العاده شیرین است، گفته شد. در این صفحه می‌خوانیم:

صفحۀ 58 سورۀ مبارکه آل‌عمران آیات 70-62

آیۀ 62 : «إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ الْقَصَصُ الْحَقُّ ۚ وَمَا مِنْ إِلَٰهٍ إِلَّا اللَّهُ ۚ وَإِنَّ اللَّهَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ»

«إِنَّ هَٰذَا لَهُوَ الْقَصَصُ الْحَقُّ» این‌ها اوهام، قصه‌های بافتنی و یا تخیلی نیست. این قصه‌هایی که از عیسی بن مریم و مواجهۀ مسلمانان و مسیحیان گفته شد، حق است. «وَمَا مِنْ إِلَٰهٍ إِلَّا اللَّهُ» معبودی جز اللّه نیست. حرف نهایی و قاطع اسلام است.

«وَإِنَّ اللَّهَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ» و حقیقت این است که خداوند –همان خدا، اللّه– مقتدر، پرقدرت و حکیم است. کارهایش بر اساس هدف است.

این مطالب را بیان کن …

حالا که حاضر به مباهله نشدند، این مطالب (یعنی توحید) را بیان کن …

آیۀ 63 : «فَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِالْمُفْسِدِينَ»

«فَإِنْ تَوَلَّوْا» اگر روی گرداندند، قهر و یا لجاجت کردند، «فَإِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِالْمُفْسِدِينَ» خداوند به فسادگران آگاه است. روشن است که این افراد به دنبال پذیرش حق نیستند و به دنبال فتنه‌جویی هستند؛ همان‌گونه که یهودیان زمان پیامبر دنبال فتنه‌جویی بودند. با اینکه ایشان مسلمان نشدند، ولی شما از بحث کردن، دست برندارید و بار دیگر هم مسیحی‌ها را به آن دعوت کنید.

آیۀ 64 : «قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَىٰ كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ ۚ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ»

«قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَىٰ كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ» ای پیامبر! به اهل کتاب، به مسیحی‌ها و به یهودی‌ها بگو. آن‌ها را به گفتگو دعوت کن. حالا که نمی‌شود کل اسلام را مطرح کرد، بیاییم در مورد مشترکات بحث کنیم.

«تَعَالَوْا» بیایید؛ روی چه بحث کنیم؟ «إِلَىٰ كَلِمَةٍ» روی یک موضوعی بحث کنیم که «سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ» بین ما و شما یکسان و مشترک است. آن موضوع چیست؟

«أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ» جز خدا را نپرستیم، «وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا» برای خدا شریک قائل نشویم، «وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِنْ دُونِ اللَّهِ» بزرگان خودمان را به جای خدا ارباب قرار ندهیم. چون مسیحی‌ها و یهودی‌ها گاهی می‌دانستند که عالم آن‌ها سخنی از طرف خودش می‌گوید و از طرف خداوند نیست، ولی باز هم آن را می‌پذیرفتند. امام علیه السلام فرمود که این عبادت است. این نوع از اطاعت، عبادت است، پس شرک خواهد بود.

«فَإِنْ تَوَلَّوْا» اگر باز رو گرداندند، این بحث به نتیجه نرسید؛ «فَقُولُوا» بگویید مسلمان‌ها، «اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ» همه گواه باشید که ما روی موضع خودمان –اسلام و تسلیم خدا بودن– واقف و مُصِر هستیم.

در تاریخ اسلام آمده که بعد از نزول این آیات، پیامبر عزیز اسلام به زمامداران نامه نوشت. قصه‌های بسیار شیرینی در تفسیر این آیه آمده است. پیامبر صلی اللّه علیه و آله و سلم به «مقوقس» فرمانروای مصر و همچنین به قیصر روم –که از بزرگان مسیحی بودند– نامه نوشتند. نامه‌های پرتأثیری که ایشان پس از دریافت آن‌ها، با ارسال هدایایی، محتوا و دعوتِ نامۀ پیامبر را پذیرفتند و واکنش‌های خوبی از خود نشان دادند.

این آیات قصه‌های شیرینی دارد که در این فاصلۀ کوتاه، امکان بازگو کردنشان وجود ندارد.

آیۀ 65 : «يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تُحَاجُّونَ فِي إِبْرَاهِيمَ وَمَا أُنْزِلَتِ التَّوْرَاةُ وَالْإِنْجِيلُ إِلَّا مِنْ بَعْدِهِ ۚ أَفَلَا تَعْقِلُونَ»

«يَا أَهْلَ الْكِتَابِ» ای مسیحی‌ها! ای یهودی‌ها! «لِمَ تُحَاجُّونَ فِي إِبْرَاهِيمَ»، یهودی‌ها برای تضعیف کردن ایمان مسلمان‌ها به دنبال راهی می‌گشتند؛ یکی از بحث‌هایی که پیش گرفته بودند، دربارۀ حضرت ابراهیم بود. یهودی‌ها می‌گفتند که حضرت ابراهیم یهودی است ولی مسیحی‌ها می‌گفتند که حضرت ابراهیم مسیحی است. می‌فرماید: چرا بحث می‌کنید دربارۀ ابراهیم؟!

«وَمَا أُنْزِلَتِ التَّوْرَاةُ وَالْإِنْجِيلُ إِلَّا مِنْ بَعْدِهِ» تورات و انجیل بعد از حضرت ابراهیم آمده است. مگر می‌شود حضرت ابراهیم پیرو انجیل و یا پیرو تورات باشد؟! او از نظر زمانی تقدم دارد. «أَفَلَا تَعْقِلُونَ» آیا فکر نمی‌کنید؟ اندیشه نمی‌کنید؟!

آیۀ 66 : «هَا أَنْتُمْ هَٰؤُلَاءِ حَاجَجْتُمْ فِيمَا لَكُمْ بِهِ عِلْمٌ فَلِمَ تُحَاجُّونَ فِيمَا لَيْسَ لَكُمْ بِهِ عِلْمٌ ۚ وَاللَّهُ يَعْلَمُ وَأَنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ»

«هَا أَنْتُمْ هَٰؤُلَاءِ حَاجَجْتُمْ فِيمَا لَكُمْ بِهِ عِلْمٌ» هان! ای مسیحی‌ها، ای یهودی‌ها، شما کسانی هستید که با اینکه به حضرت عیسی علیه السلام علم داشتید، ولی لجاجت کردید و زیر بار حرف حق نرفتید. حالا دربارۀ حضرت ابراهیم که علمی ندارید، بحث می‌کنید؟!

«فَلِمَ تُحَاجُّونَ فِيمَا لَيْسَ لَكُمْ بِهِ عِلْمٌ» چرا بحث می‌کنید دربارۀ کسی که نسبت به او اصلاً آگاهی ندارید. «وَاللَّهُ يَعْلَمُ» اما خدا می‌داند، «وَأَنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ» و شما نمی‌دانید. خداوند می‌داند و آگاهی‌های لازم را به پیامبر اسلام رسانده است.

آیۀ 67 : «مَا كَانَ إِبْرَاهِيمُ يَهُودِيًّا وَلَا نَصْرَانِيًّا وَلَٰكِنْ كَانَ حَنِيفًا مُسْلِمًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ»

«مَا كَانَ إِبْرَاهِيمُ يَهُودِيًّا» ابراهیم یهودی نبود، «وَلَا نَصْرَانِيًّا» مسیحی نبود، «وَلَٰكِنْ كَانَ حَنِيفًا مُسْلِمًا» بلکه او متمایل به حق، پاکیزه از هر خطا و شرک و بت‌پرستی و تسلیم پروردگار بود. «مُسلِم» در اینجا به معنی حقیقی کلمه یعنی «تسلیم خدا بودن» است.

«وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ»، مشرکان به خودشان «حَنیف» می‌گفتند. این آیه می‌گوید نه…! مشرک، حنیف نیست. حنیف کسی است که خالص برای خدا باشد و بت نپرستد. شما بت می‌پرستید. ابراهیم مشرک نبود.

آیۀ 68 : «إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْرَاهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ وَهَٰذَا النَّبِيُّ وَالَّذِينَ آمَنُوا ۗ وَاللَّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ»

«إِنَّ أَوْلَى النَّاسِ بِإِبْرَاهِيمَ لَلَّذِينَ اتَّبَعُوهُ»، این را هم همه بدانند، نزدیکترین فرد به حضرت ابراهیم آن‌هایی هستند که پیروی کردند از ابراهیم، «وَهَٰذَا النَّبِيُّ» این پیامبر اسلام از پیروان ابراهیم است، «وَالَّذِينَ آمَنُوا» و مؤمنانِ به پیامبر اسلام، ایشان ابراهیمی هستند. «وَاللَّهُ وَلِيُّ الْمُؤْمِنِينَ» وخداوند سرپرست مؤمنان است.

پیغمبر صلی اللّه علیه و آله و سلم فرمودند: «سلمان منّا اهل البیت»، با اینکه سلمان ایرانی بود و از فامیل پیغمبر هم نبود، اما حضرت فرمودند: سلمان از اهل بیت است. امامان ما به کسانی می‌فرمایند «تو از اهل بیت ما هستی» در حالی که هیچ نسبت فامیلی با ائمه نداشتند. آن‌ها راهشان راه انبیاء بوده است، راهشان راه امام حسین علیه السلام و امام صادق علیه السلام بوده است.

اگر اینطور حساب کنیم، پس ما هم می‌توانیم خودمان را در زمرۀ اهل بیت قرار دهیم. البته یک شرط دارد و آن پیروی..، پیروی..، پیروی کنیم از رهبرانمان تا جزء اهل بیت آن‌ها حساب شویم.

یک خطر…!

آیۀ 69 : «وَدَّتْ طَائِفَةٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَوْ يُضِلُّونَكُمْ وَمَا يُضِلُّونَ إِلَّا أَنْفُسَهُمْ وَمَا يَشْعُرُونَ»

«وَدَّتْ طَائِفَةٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَوْ يُضِلُّونَكُمْ» آرزو دارند جمعی از اهل کتاب –یهودی‌ها، مسیحی‌ها– که شما را گمراه کنند. بیدار باشید، چشمانتان باز باشد.

«وَمَا يُضِلُّونَ إِلَّا أَنْفُسَهُمْ» اما غافل هستند؛ گمراه نمی‌کنند مگر خودشان را‌. «وَمَا يَشْعُرُونَ» آن‌ها نمی‌فهمند. انسان گاهی خودش را فریب می‌دهد. می‌داند حرفش غلط است، ولی اصرار می‌ورزد.

آیۀ 70 : «يَا أَهْلَ الْكِتَابِ لِمَ تَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَأَنْتُمْ تَشْهَدُونَ»

«يَا أَهْلَ الْكِتَابِ» ای مسیحی‌ها! ای یهودی‌ها! «لِمَ تَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ» چرا شما کفر می‌ورزید به آیات خدا در حالی که شما شاهد هستید که اسلام حق است. پیامبر اسلام حق است. از نشانه‌های پیامبر –که هم در تورات و هم در انجیل آمده بود– مطمئن بودید و قابل تطبیق بودند، چرا زیر بار نرفتید؟! چرا انکار کردید؟! گاهی انسان آنقدر سقوط می‌کند که با وجود اینکه یقین دارد موردی حق است ولی باز هم لجاجت می‌کند.

در جای دیگر قرآن می‌خوانیم: «وَ جَحَدُوا بِهَا» انکار کردند «وَاسْتَيْقَنَتْهَا أَنْفُسُهُمْ» در حالی که یقین داشتند آن حرف درست است.

از اینگونه حالت‌ها، به خدا پناه می‌بریم….

خدانگهدار شما…

جلسه بعد

داستان تولد حضرت عیسی

شرح صفحه 56 قرآن کریم، سوره آل عمران آیات 52-46 از مجموعه دروس بر ساحل نور توسط حجت الاسلام سید جواد بهشتی را به صورت فیلم، صوت و متن پیاده شده تقدیم شما مخاطبان قرآنی می نمائیم.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

خدای مهربان، بیشتر سخنان خود را در قالب قصه‌ها برای ما بیان کرده است. حقایقی بزرگی در دل این قصه‌ها وجود دارد. با اینکه این قصه‌ها ماجراهای گذشته را بازگو می‌کند ولی درس‌های آن برای همۀ روزگاران است. فکر نکنید به ما ربط ندارد.

در جلسۀ قبل، قصۀ تولد عیسی بن مریم را گفتیم. سنت خداوند بر این است که کارهای خود را به وسیلۀ اسباب انجام می‌دهد. مثلاً باران را از طریق بخار آب و ابرها می‌فرستد، البته غیر از این طریق هم می‌تواند، ولی سنت او بر این است. یا مثلاً یک آقا و یک خانم باید با هم ازدواج کنند تا نطفه‌های آن‌ها با هم ترکیب شود و فرزندی به وجود بیاید. خداوند از غیر این راه هم می‌تواند و قدرت آن را دارد. ولی سنت خدا به طور رسمی و طبیعی این است که از طریق اسباب، کارهای خود را انجام دهد.

ادامه داستان را با هم بخوانیم:

صفحۀ 56

سورۀ مبارکه آل‌عمران

آیات 52-46

آیۀ 46 : «وَيُكَلِّمُ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ وَكَهْلًا وَمِنَ الصَّالِحِينَ»

«وَيُكَلِّمُ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ وَكَهْلًا وَمِنَ الصَّالِحِينَ» عیسی مسیح که مژدۀ الهی بود، در بزرگی و در کودکی با مردم سخن می‌گفت. «مَهْدِ» نوعی گهواره است. گهواره وسیله‌ای است که تکان می‌خورد ولی «مَهْدِ» به یک محل استراحتی که آرام باشد، گفته می‌شود. عیسی بن مریم در گهواره سخن گفت که داستان آن را در سورۀ مریم خواهیم گفت. «وَكَهْلًا» در بزرگسالی هم سخن می‌گفت.

از این آیه برداشت‌های متعددی شده است. بعضی گفته‌اند تمام عمر این پیامبر به تبلیغ دین و سخن گفتن در راه خدا گذشته و یا بعضی دیگر به سخن گفتن ایشان در کودکی تأکید کرده‌اند: در گهواره سخن گفت همانگونه که در بزرگسالی سخن می‌گفت.

«وَمِنَ الصَّالِحِينَ» و از صالحان بوده است.

آیۀ 47: «قَالَتْ رَبِّ أَنَّىٰ يَكُونُ لِي وَلَدٌ وَلَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ ۖ قَالَ كَذَٰلِكِ اللَّهُ يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ ۚ إِذَا قَضَىٰ أَمْرًا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ»

«قَالَتْ رَبِّ أَنَّىٰ يَكُونُ لِي وَلَدٌ وَلَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ» وقتی بشارت داده شد به حضرت مریم که خداوند پسری را به تو می‌خواهد بدهد، حضرت مریم عرضه داشت: پروردگارا! چگونه ممکن است فرزندی برای من باشد در حالی که هیچ بشری با من تماس نداشته است. به طور طبیعی باید یک زن و مرد با هم ازدواج کنند تا از آن‌ها فرزندی به وجود بیاید. ما چنین مسئله‌ای نداشتیم.

«قَالَ» خداوند فرمود: «كَذَٰلِكِ اللَّهُ يَخْلُقُ مَا يَشَاءُ» اینگونه است که خداوند هر چه را بخواهد می‌کند. قدرت خدا محدودیت ندارد. گاهی خداوند با دعای بندگانش باران می‌فرستد، با چوبی که در دست موسی است کوه را می‌شکافد و یا از کوه یک شتر زنده بیرون می‌آورد. این‌ها معجزات الهی است. امکان پذیر است. قدرت خدا نامحدود است. «إِذَا قَضَىٰ أَمْرًا» وقتی فرمان دهد به چیزی، «فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ» می‌فرماید باش، موجود می‌شود. این خدایی است که اسلام و قرآن باور دارد.

آیۀ 48 : «وَيُعَلِّمُهُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرَاةَ وَالْإِنْجِيلَ»

«وَيُعَلِّمُهُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَالتَّوْرَاةَ وَالْإِنْجِيلَ» و خداوند به مسیح، عیسی بن مریم، کتاب و حکمت را آموخت، تورات و انجیل را تعلیم داد.

آیۀ 49 : «وَرَسُولًا إِلَىٰ بَنِي إِسْرَائِيلَ أَنِّي قَدْ جِئْتُكُمْ بِآيَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ ۖ أَنِّي أَخْلُقُ لَكُمْ مِنَ الطِّينِ كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ فَأَنْفُخُ فِيهِ فَيَكُونُ طَيْرًا بِإِذْنِ اللَّهِ ۖ وَأُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ وَأُحْيِي الْمَوْتَىٰ بِإِذْنِ اللَّهِ ۖ وَأُنَبِّئُكُمْ بِمَا تَأْكُلُونَ وَمَا تَدَّخِرُونَ فِي بُيُوتِكُمْ ۚ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ»

«وَرَسُولًا إِلَىٰ بَنِي إِسْرَائِيلَ» و فرستاده‌ای به سوی بنی‌اسرائیل که به بنی‌اسرائیل این را بگوید: «أَنِّي قَدْ جِئْتُكُمْ بِآيَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ» من آمده‌ام همراه با معجزه‌ای از سوی پروردگارتان. یکی از نشانه‌های صداقت و حقانیت انبیاء، معجزه بوده‌ است. معجزه یعنی کاری که در آن زمان و در طول زمان‌های بعد از آن – نه هزار سال بعد و نه ده هزار سال بعد–، از کسی جز انبیاء ساخته نیست. هرگز تا پایان عالم کسی جز انبیاء، همچون کار موسی بن عمران را نمی‌تواند انجام دهد؛ که به آن معجزه می‌گوییم.

معجزه برای چیست؟ برای اینکه مردم تشخیص بدهند آن پیامبر است، و نشان می‌دهد که بقیه از انجام دادن کار او عاجزند، و همچنین برای صداقت و حقانیت پیامبر است. معجزۀ هر زمانی، متناسب با آن روزگار بوده است. در حدیث داریم که در زمان عیسی بن مریم، علم طب پیشرفت‌های زیادی داشته است.

معجزات عیسی را بشنویم:

«أَنِّي أَخْلُقُ لَكُمْ مِنَ الطِّينِ» من می‌آفرینم برای شما از گِل، «كَهَيْئَةِ الطَّيْرِ»  به شکل یک پرنده، از گِل یک پرنده درست می‌کنم. «فَأَنْفُخُ فِيهِ» می‌دمم  در همان پرندۀ گِلی، «فَيَكُونُ طَيْرًا بِإِذْنِ اللَّهِ» به اذن خدا یک پرندۀ واقعی و جاندار می‌شود، می‌پرد، این یکی از معجزات من است.

«وَأُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ»، «الْأَكْمَهَ» یعنی کور مادرزاد، و درمان می‌کنم کور مادرزاد را، «وَالْأَبْرَصَ» و کسی که مبتلا به بیماری پوستی پیسی، «وَأُحْيِي الْمَوْتَىٰ بِإِذْنِ اللَّهِ» و زنده می‌کنم مردگان را به اذن پروردگار، «وَأُنَبِّئُكُمْ بِمَا تَأْكُلُونَ وَمَا تَدَّخِرُونَ فِي بُيُوتِكُمْ» و خبر می‌دهم به شما که دیشب چه خوردید. این از اسرار است و هر کسی نمی‌داند که دیگران چه غذایی می‌خورند!، و در خانه‌هایتان چه چیزی را در کجا پنهان کرده‌اید!، چه چیزی را در کجا ذخیره کرده‌اید! من به شما خبر می‌دهم. مثلاً چند کیلو لوبیا یا چند کیلو برنج یا آن وسیله را کجا گذاشته‌اید؟

«إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَةً لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ» در این معجزات، نشانه‌ای است برای شما اگر اهل ایمان هستید. نکتۀ مهمی که در این آیه وجود دارد، این است که عیسی بن مریم همۀ معجزات خود را به خدا نسبت می‌دهد. من، «به اذن او» انجام می‌دهم. اگر اذن خدا نباشد، از دست من کاری ساخته نیست. خداوند اراده کرده که این بیمار، «به دست من» شفا پیدا کند. همین چیزی که ما شیعیان در مورد اهل‌بیت معتقد هستیم. امام رضا علیه السلام به «اذن خدا» شفا می‌دهد. ما شیعیان به این مسأله معتقد هستیم.

آیۀ 50 : «وَمُصَدِّقًا لِمَا بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْرَاةِ وَلِأُحِلَّ لَكُمْ بَعْضَ الَّذِي حُرِّمَ عَلَيْكُمْ ۚ وَجِئْتُكُمْ بِآيَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطِيعُونِ»

«وَمُصَدِّقًا لِمَا بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْرَاةِ» و حضرت عیسی علیه السلام تصدیق کنندۀ توراتی است که در دسترس مردم بوده‌است. «وَلِأُحِلَّ لَكُمْ بَعْضَ الَّذِي حُرِّمَ عَلَيْكُمْ» من بعضی از چیزهایی که بر شما حرام است را مجاز اعلام می‌کنم و حلال می‌گردانم. «وَجِئْتُكُمْ بِآيَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ» و از طرف پروردگارتان نشانه و معجزه‌ای آورده‌ام، «فَاتَّقُوا اللَّهَ» از نافرمانی خدا دوری و پرهیز کنید، «وَأَطِيعُونِ» و از من که فرستادۀ خدا هستم اطاعت کنید.

آیۀ 51 : «إِنَّ اللَّهَ رَبِّي وَرَبُّكُمْ فَاعْبُدُوهُ ۗ هَٰذَا صِرَاطٌ مُسْتَقِيمٌ»

«إِنَّ اللَّهَ رَبِّي وَرَبُّكُمْ» حقیقت این است که اللّٰه پروردگار من و پروردگار شما است. «رَبِّ» به معنای صاحب و «رَبِّ البیت» به معنای صاحب خانه است. همچنین به معنای پرورش دهنده، مدیر و مدبر است. این عالم و نظامات آن، رئیس و صاحب دارد، پرورش دهنده، مدیر و مدبری دارد که «اللّٰه» است. «اللّٰه» که خدای من و خدای شماست.

«فَاعْبُدُوهُ» او را پرستش کنید، «هَٰذَا صِرَاطٌ مُسْتَقِيمٌ» این راه درست بشریت است که به انجام می‌رسد. همان راهی که بشر را به ساحل نجات می رساند. پرستش خدایی که مربی همۀ موجودات است.

آیۀ 52 : «فَلَمَّا أَحَسَّ عِيسَىٰ مِنْهُمُ الْكُفْرَ قَالَ مَنْ أَنْصَارِي إِلَى اللَّهِ ۖ قَالَ الْحَوَارِيُّونَ نَحْنُ أَنْصَارُ اللَّهِ آمَنَّا بِاللَّهِ وَاشْهَدْ بِأَنَّا مُسْلِمُونَ»

«فَلَمَّا أَحَسَّ عِيسَىٰ مِنْهُمُ الْكُفْرَ» وقتی عیسی بن مریم از جانب جمعی از یارانش، کفر را احساس کرد، «قَالَ مَنْ أَنْصَارِي إِلَى اللَّهِ» فرمود: چه کسی مرا یاری می‌کند در راه خدا؟ «قَالَ الْحَوَارِيُّونَ نَحْنُ أَنْصَارُ اللَّهِ» حواریون –یاران ویژۀ حضرت عیسی علیه السلام– گفتند: ما یاران خدا هستیم.

آقایان و خانم‌ها..! از آیه این فهمیده می‌شود که نصرت اولیاء خدا، همان نصرت خداوند است. امام حسین علیه السلام در روز عاشورا فرمودند: «هَلْ مِنْ ناصِرٍ یَنْصُرُنی» آیا کسی هست مرا یاری کند؟ مشابه آن نیز در این آیه، حضرت عیسی علیه السلام هم سؤال می‌کند: «مَنْ أَنْصَارِي» چه کسی من را یاری می‌کند؟ که حواریون جواب می‌دهند: «نَحْنُ أَنْصَارُ اللَّهِ» ما یاران خدا هستیم. از آیه مشخص می‌شود که این دو در یک راستا هستند. یاری پیغمبر، یاری خداوند است. همچنین یاری امام حسین علیه السلام، یاری خداوند است.

«آمَنَّا بِاللَّهِ» ایمان آوردیم به اللّٰه، «وَاشْهَدْ بِأَنَّا مُسْلِمُونَ» گواه باش که ما تسلیم شدگان پروردگار هستیم.

خدانگهدار شما…

جلسه بعد